Opgelet !! Extreem gezever gevaar …

Een speciale dag

De wekker liep af om 6u50, op deze schijnbaar doodnormale dinsdagochtend. Ze had geen idee dat dit een heel speciale dag ging worden in haar leven. Ze kon het ook niet weten. Haar ochtendritueel was tot in de puntjes uitgewerkt. Iedere ochtend, als het een werkdag was, kwam ze om 7u04 opgefrist en aangekleed van de trap, en iedere ochtend zat haar vader reeds aan tafel met een dampende kop koffie, iets waar zij op dat moment ook wel nood aan had. Een nood die snel bevrediging vond.

Om 7u47 stapte ze van de bus, die haar vrijwel aan haar werk afzette, net nog tijd genoeg om haar met een kop koffie voor haar bureau te nestelen en de eerste problemen over zich heen te krijgen. Ze werkte als 1 van de dispatchers in een vrij grote onderneming. Ze moest pas om 8 beginnen, zowel een zegen als een vloek. Ze werd in de problemen van de dag gegooid en oplossingen moesten er een kwartier geleden zijn. Een rustige dag hier was naar haar gevoel even zeldzaam als een schrikkeldag. Toch deed ze haar job graag, tegen het einde van de dag was de planning voor de dag nadien meestal mooi rond, niet dat daar nog veel van overbleef als ze ’s anderdaags aankwam.

Ze had zich hier in de 2 jaar dat ze hier werkte, snel opgewerkt. Begonnen als verzender zag de personeelschef gauw haar plannend en organisatorisch talent. Ongevraagd hielp ze al snel de dispatchers bij problemen, die soms handig gebruik maakten van haar inzet. Na 1 jaar kwam er een plaatsje vrij, en onder de nijdige neuzen van haar collega’s werd die haar toegewezen. Niet dat het een droomjob was, maar de loonsopslag die ermee gepaard ging was genoeg om op zijn minst jaloers te zijn. De meeste van haar collega’s zouden toch de druk niet aankunnen, maar dat mocht je niet te luid zeggen.

Een echte middagpauze kon je het niet noemen. Ze at aan haar bureau terwijl ze aan een bijna gelijk tempo verder werkte. Soms zag ze kans om een SMS naar haar vriend te sturen en als ze echt even tijd vond, of vond dat ze het verdiende, stuurde ze hem een mail. Ze had hem 2 jaar geleden ontmoet, op een top 100 fuif, waar ze echt geen zin had naartoe te gaan. Haar 2 beste vriendinnen hadden haar tegenspartelend meegesleurd, omdat ze vonden dat ze er eens uit moest zijn. Toen was haar leven 1 grote puinhoop. Ze was aan het scheiden van haar toenmalige man, en ze was uit zijn huis gezet, dat zo geschreven stond van hem te blijven bij eventuele misloop van het huwelijk. Vermits ze werkte op de bureau van zijn volvo garage, stond ze op slag zonder werk, man en huis, terug voor de deur van haar vader. Een klap die ze met behulp van een goeie psychiater maar net wist te overleven.

Veel zin om te fuiven had ze niet, en toch zat ze daar zoals het lot het wou, die avond op een tafeltje, half verscholen achter haar lange bruine haren, te kijken hoe haar vriendinnen uit de bol gingen op de tonen van paradise by the dashboard light. Tot de gitaaraanslag van Purple Rain door de boxen klonk, en de 2 fuifbeesten van de gelegenheid gebruik maakten om cola te halen. Ze zat daar en dacht van zichzelf onzichtbaar te zijn toen een jongeman haar ten dans kwam vragen. Hij had vriendelijke bruine ogen die perfect bij zijn golvende bruine haren pasten. Hij had ongeveer haar grootte en er lag iets mysterieus in zijn glimlach. Toch bedankte ze vriendelijk voor zijn aanbod en merkte een vleugje teleurstelling in de schittering van zijn ogen, iets wat ze zelf ook voelde toen hij zich omdraaide in plaats van aan te dringen. Ze volgde zijn pad, en zag dat hij niet op zoek ging naar een andere danspartner, maar een cola bestelde en aan de andere kant van de dansvloer te staan kijken naar de slowende mensen. Ze durfde niet te denken dat terwijl hij zijn ogen over de massa liet gaan, soms halt hield om tussen de paren door, zijn ogen op haar te laten rusten. Toch nam hij andermaal haar verre van perfecte maar niet onaardig figuur in zich op, met spijt dat ze wat ineengedoken op een tafel zat, met ondertussen zelf een cola in haar handen.

Maar Cupido liet zich niet zomaar opzij zetten.

Zo kwam hij 4 liedjes later terug op haar afgestapt, terwijl de laatste tonen van the final countdown klonken. Hij stopte voor haar, keek even opzij, alsof hij op zijn que wachtte, boog zich voorover en vroeg of ze al van gedacht was veranderd. Ze knipperde even met haar ogen en herkende toen de overbekende eerste noten van Nothing Else Matters. Hij wachtte geduldig op haar antwoord, terwijl ze een warmte in zijn ogen zag die ze al een tijdje niet meer bij iemand gezien had. Om haar te overtuigen, of om het haar gemakkelijker te maken, stak hij zijn hand uit en verbreede zijn glimlach. Ze legde de haar hand in de zijne en stond recht. Zo draaide ze enkele momenten later samen over de dansvloer. Wat was het lang geleden dat ze nog met iemand gedanst had. Toch ging het enorm vlot, alsof haar voeten de grond niet raakten. Eerst zei hij niets, tot ze wat vertrouwd was met zijn aanwezigheid, zijn ene hand in het midden van haar rug, zijn andere net boven haar heup. Toen zei hij zachtjes in haar oor “Was Purple Rain geen goed idee om op te dansen?”

- “Niet speciaal een slecht idee” repliceerde ze. “Had je liever met een vrouw gedanst die direct ja zei misschien?”

- “Als dat een eerlijk antwoord was geweest, had ik daar niets achter gezocht” zei hij.

Na de dans betaalde hij haar nog een cola, en tegen het einde van de avond waren de GSM-nummers uitgewisseld.

Ze was best dol op hem, en hij op haar. Zij kreeg de liefde en de stabiliteit die ze zocht, hij kreeg het respect en het gezelschap waar hij naar hunkerde. Misschien heeft hij meer haar leven gered dan haar psychiater.

De laatste 2 maand was ze eerder stiekem beginnen in kranten kijken naar een eigen stekje. Nu ze toch in de mate van het mogelijke werkzekerheid had, en een aardig centje verdiende, werd de drang groter om alleen te gaan wonen. Het moet gezegd zijnde dat haar 30ste verjaardag afgelopen week, er ook wel veel mee te maken had. Ergens wenste ze dat ze met Bart, haar vriend, samen een huisje kon zoeken. Maar ze had niet het gevoel dat hij er veel behoefte aan had. Ook hij zat in een warm nest en hij was meer dan 2 jaar jonger. Niet dat dit op zich een probleem vormde, maar ze had het gevoel dat, ondanks hij vrij weg van haar was, hij niet zo zeker van alles was. Bindingsangst riepen sommigen, of gewoon een onzeker persoon op dat gebied. Ook hij was redelijk hard gedumpt geweest. Soms zei hij zelfs hardop dat ook zij hem ging verlaten. Op dat moment wou ze niets liever dan hem een tik verkopen, om die gedachte eruit te slaan. Zijn angst was ongegrond, sloeg werkelijk nergens op. Ze hadden het goed samen.

Terwijl ze haar computer afsloot, dwaalden haar gedachten af naar de situatie in haar leven. Ondanks andere dingen aan haar hoofd, dacht ze toch terug aan Bart. Hoe hij naar haar toegestapt was die ene avond. Hoe ze hem kon duidelijk maken dat ze misschien iets moesten zoeken om samen te wonen. Hoe ze ervan droomde dat hij haar op een dag ten huwelijk zou vragen, en misschien een jonge spruit krijgen. Ze had zoveel plannen, zoveel ambitie. Ondanks ze aan haar 3de decenia begonnen was, bruiste ze van energie. Ze durfde het nog niet luidop te denken, maar ergens zag ze zich binnen de 5 jaar op die chefstoel van de dispatchers zitten. Haar leven was nog zo slecht niet. Toch peikerde ze over Bart zijn onzekerheid. Hoe kon ze hem daarbij helpen? Met een lichte frons op haar voorhoofd stapte ze de lift uit, richting uitgang.

Guy duwde op de knop om de deuren van zijn bus te sluiten. Al 24 jaar deed hij bijna dezelfde route, hij kon die bijna letterlijk met zijn ogen dicht doen. Ieder putje in de straat wist hij liggen. Sommige van zijn passagiers kende hij zelfs al iets persoonlijker. Zo was er Jorn, een Noorse immigrant die steevast vooraan in de bus zat en altijd bereid was een praatje te slaan. Hij leek iedere morgen met een glimlach op te staan, en in de 3 jaar dat Jorn op zijn bus stapte, is die zijn Nederlands er goed op vooruit gegaan, evenals Guy’s Engels. Zulke mensen maakte Guy zijn dag. Ook vandaag was hij ermee in gesprek. Jorn was opvallend goed gezind, zelfs voor zijn doen. Hij had vandaag een mooi contract voor de export van machienes naar Noorwegen afgedwongen. En dan zeggen ze dat scandinavische mensen afstandelijk zijn, in dat geval was dit een wandelende uitzondering. Jorn had het die dag over het cliché van de prachtige Zweedse dames, en dat de Noorse echt veel knapper waren. Guy had er geen idee van, hij was al 2 maal naar Nederland gegaan en 3 maal naar Frankrijk. En 1 keer Duitsland als je het bezoek aan de kerstmarkt van Aachen meetelde. Maar hij geloofde hem graag. Misschien dat als hij op pensioen ging, hij wel eens de Noorse fjorden wou zien, waar Jorn het zoveel over had. De foto’s die deze hem daarvan getoond had waren wel indrukwekkend. Vooral die ene foto, waar de fjorden in de mist hingen en de huisjes nauwelijks te zien langs … Hij trapte bruusk op zijn rem maar het was al veel te laat. De verstrooide vrouw liep zo maar de straat op onder de bus. Ze heeft nooit beseft wat haar overkwam, haar hoofd spatte haast open tegen de radiator van de bus. Guy zag meteen, vooral gezien de hoeveelheid bloed uit het oor stroomde en in haar mooie bruine haren plakte, dat het fataal was. Toch belde Jorn onmiddellijk de hulpdiensten. Die konden alleen constateren dat ze geen hulp meer konden bieden voor deze jonge vrouw. Ze was dood.