Opgelet !! Extreem gezever gevaar …

 

Dagboek reis eind 2008

 

Zaterdag 20 december

Al het gehele jaar zeg ik de laatste 2 weken van het jaar weg te zijn, wel, we zijn zover. Ik heb al een tijdje terug besloten om het eens wat avontuurlijk te doen en “vliegerstop” te doen. Of zoals het bekender in de oren zal klinken, een last second of een last call. Toch heeft iemand me beetje doen twijfelen, door te zeggen dat het misschien niet meer kon, dat die mogelijkheid afgeschaft zou zijn. Economisch gezien zou dit een slecht idee zijn, toch belde ik voor de zekerheid even naar Zaventem. Daar zeiden ze dat dit nog steeds mogelijk was en schakelde ze me door naar Connections. Vanaf 19 uur kon ik de last calls zien op de website. Toch even direct gaan kijken en meteen ook naar de Neckermann site surfen. Zo kwam ik tot de vaststelling dat de meeste plaats nog beschikbaar was op zondagen er voor maandag haast geen aanbod was. Ik begon me wat zorgen te maken want ik heb wel altijd gezegd zondag of maandag vertrekken, maar maandag zou me wat meer tijd geven, ik heb nog niet eens iets ingepakt!! Voor de zekerheid ben ik even bij een Neckermann reisbureau binnengesprongen en daar is mijn indruk bevestigd. Ook zijn er op de luchthaven waarschijnlijk alleen maar tickets te verkrijgen. Ik ga dus op zondag moeten vertrekken en de kans is groot dat ik alleen het vliegtuig kan boeken. OK, that’s the plan, the masterplan. Tijd om aan mijn bagage te beginnen denken …

 

Zondag 21 december

Wekker om 10u30 gezet. Ja, ik weet het, zo laat, I don’t care, het is vakantie en ik sta op wanneer ik wil. Direct PC opgezet, even naar de site van Connections gekeken. Ok, de meeste vrije vluchten zijn in de namiddag en avond, dus we zorgen dat we deze middag op de luchthaven zijn. Een goed ontbijt genomen, ja, wie weet wat en waar krijg ik nog eens wat te eten

Even checken bij mijn moeder wat de plannen zijn. Ik wil wel met de trein gaan, maar iets praktischer zou vervoer zijnen als ze even kan wachten, weet ik ook meer. Ze wil me graag wegdoen naar de luchthaven. Moeders zijn echt praktisch in het leven. Snel nog het nodige pakken, ik gok toch op de zon dus zonnebril, zonnecrème en zwembroek neem ik zeker mee. Ook heb ik besloten mijn laptop mee te nemen, net als mijn camcorder. Zo ben ik toch niet helemaal alleen

 

Om 12u30 stond ik met mijn moeder en Cassandra, die nieuwsgierig genoeg was mee te gaan, op de luchthaven. Eerste stop, Thomas Cook/Neckermann, er waren niet zoveel mogelijkheden, het enige wat de heel vriendelijke dame me kon aanbieden was deze avond een vlucht heen en terug naar Las Palmas, op de Canarische eilanden. De prijs was meer dan 300 euro, maar ze zei dat ze het goedkoper kon geven en verdween even naar achter. De prijs was 212,5 euro alle taksen enzo inbegrepen. Is een mooie prijs toch? Ze voelde zich zeker genoeg om te zeggen dat ik gerust naar Connections mocht gaan kijken en Jetair, dat ik moest vergelijken. Sportief !! Ik vroeg naar haar collega’s van de andere onbemande balies naast haar en ze zei met een glimlach dat ze die allemaal deed. I like her.

 

Bij Jetair kwamen ze met een aanbieding Tenerife, wat op een ander eiland ligt in de Canarische eilanden, deze namiddag te vertrekken, voor meer dan 300 euro. Ik bedankte ze vriendelijk voor de uitleg en ging op zoek naar de Connections stand. Die ligt een verdiep hoger, naast de pizza hut. Hmmm, pizza …

Connections kwam met een lijst van een 5 tal bestemmingen af, met ondertittels Thomas Cook, Neckermann en Jetair. Tenerife van Jetair was hier stukken goedkoperen kwam op een 250 euro, die van Neckermann kwam op 25 euro duurder. De eerste was nog steeds de beste keuze. Toch wou ik nog niet toegeven en bezocht Brussels Airlines en Alitalia op zoek naar een goedkope vlucht. Zelfs Lyon en Praag waren duurder. Zo stond ik terug aan de balie van de vriendelijke dame van Thomas Cook om een Neckermannticket te kopen. Vlucht vertrekt om 18u10, bagage inchecken in rij 1en dan naar Gate A. Het was nog maar goed 1 uur dus tijd zaten zo besloten we om eerst in Zaventem City nog iets te gaan drinken.

 

Om 15 uur stond ik terug op de luchthaven, deze keer MET vallies en ZONDER gezelschap. Ik kon de bagage reeds inchecken en zo was ik van mijn miserabel sportzakje van 9 kilo snel verlost. Pizza was going through my minden dus begaf ik me naar de pizzahut voor een heerlijke Pizza Hawaï (ze hadden geen pizza Canarie, sip) Toch bracht deze me al een beetje in de zonnige stemming. Er was weinig volk, niet te veel drukteen het bankje was vrij comfortabel. No alarms & no suprises, just what I needed after this year. Tegen 16u ging ik naar de terminal, vlot door de controle. Toch even mijn laptop opzetten, wie weet had ik hier internet? Aha !! Een Telenet hotspot, mooi zo. Connecteren, hmmmm, raar, nog geen internet. Misschien toch even gaan checken naar dat Telenet ding dat ik daarnet voorbij gestapt ben. Betalen? No thanks. Spider Solitaire will be my friend the next 2 hours.

 

Om goed 18 uur begon het aanschuiven van de passagiers, ik zag het nut niet in van daar in die ellenlange rij te gaan staan, dus bleef mijn luie kont op het oncomfortabel bankje rusten, tot bijna iedereen ingescheept was. Ik zat op rij 4 stoel A en dus aan het raam vooraan. Naast me zitten 2 vriendelijke blonde dames die voor de eerste keer vlogen. Altijd leuk om ze zo zenuwachtig te zien schuifelen. Blijkbaar moesten ze op vrijdag reeds vertrokken zijn maar toen ze vrijdag ontdekte dat er iemand op hun plaats zat, bleek dat ze op de verkeerde vlieger zaten. Begrijpen wie begrijpen kan. Neckermann heeft hun hotel gereserveerd gehouden.

 

Na een korte berekening kwam ik tot het besluit dat het de 11de maal moest zijn ik met een vlieger ga opstijgen. Toch moet dit ongeveer de meest krappe plaats ooit zijn. De laptop kan zelfs niet gewoon op mijn schoot, staat tegen mijn buik gedrukt (en dik ben ik niet hé !!) en het scherm staat tegen de zetel voor meen nog lang niet recht genoeg om zonder nekpijn te kunnen lezen wat ik typ. Dat neemt wel de gedachte even weg van de krijsende kinderen, de drukkende warmte, de rugpijn en de massage die het snertjong achter me geeft door tegen de zetel te bonken. Voor de rest geen zorgen, al weet ik niet goed waar ik deze nacht ga slapen, gelukkig is het daar een uur vroeger, maar het blijft ergens tussen 21u en 22u plaatselijke tijd ik de landing verwacht. Wherever I may roam, where I lay my head is home…

 

To be continued …

 

Maandag 22 december, 11u plaatselijke tijd

Ik zit op een hotelkamer in Vecandario. Gisteren nogal laat geland, alles was gesloten op een zondagnacht op de luchthaven en ik heb mijn laatste bus gemist. Ik had geen idee waar naartoe te gaan, geen hotel, geen streek of regio op dit eigenlijk wel vrij groot eiland dat ik totaal niet ken. Gelukkig was er een behulpzame dame van de luchthaven, met een lintje van Thomas Cook, die haast geen Engels sprak (en ik geen Spaans) die me hielp aan een adres van een hotel. Heb dan een taxi genomen en zo kwam ik hier terecht. Hier is dus niet veel te beleven, gisteren op zoek gegaan naar een bar, niet echt iets aanlokkelijks gevonden. Ik heb dan een grote fles fanta lemon gekocht, in een tankstation, persoon zei uno nuviénté, of zoiets, ik zei, ook gelukkig nieuwjaar en betaalde 1 euro negentig :-p

Had ik maar beter opgelet tijdens de Spaanse les. O, wacht, ik heb nooit Spaans gehad. Bummer, met Engels kom je hier wel ergens maar niet zo heel ver. Ik ben net naar het toeristisch infokantoor hier gegaan en nu weet ik dat mijn bestemming qua hotels, strand en uitgaansleven in het zuiden ligt en dat de natuur in het midden ligt, zo een 80km van de rand, met pieken tot bijna 2000 meter. Ziet er veelbelovend uit. Ik ga hier mijn relaas voorlopig eindigen, ik heb een bus te halen. See you…

 

18u30 plaatselijke tijd

Pfff, wat een dag. Ik heb ongeveer tot daarstraks met mijn reiskoffers rondgezeuld, zonder wieltjes. Ik heb de bus genomen naar het zuiden, naar Playa del Ingles. Ik heb op de kaart van de toeristische info in Vecindario goed de weg kunnen volgen die de bus aflegdeen zo stapte ik op de juiste plaats uit de bus. Blijkbaar moet de toeristische info hier in het grootste shopping center van heel het eiland ergens zijn. Mijn fout: er recht inlopen. Pakken Nederlanders en Duitsers lopen je voor de voeten en nergens vind ik een deftig overzicht van dit doolhof. Ik loop met mijn vest aan, want ik weet niet waar ik ze anders moet steken en het zweet breekt me uit terwijl mijn armen pijn beginnen doen van het dragen van mijn koffers. Wieltjes of een goeie reisrugzak een luxe? Niet meer voor mij, na deze reis is dat VERY BASIC needs. Mensen moeten hier blijkbaar enorm stinken, want parfumwinkels heb je hier met hopen en er staan zelfs gigantische borden naartoe. Maar toeristische info?? Na zonder overdrijven 5 keer vragen heb ik het gevoel in de buurt te komen, het is dus langszij aan de buitenkant. Voor mensen die het ooit zoeken, in de zuidoostelijke hoek langs de buitenkant !! Na mijn goeie ervaringen in het bureau van Vecendario, dacht ik op dit punt gered te zijn. Binnen brak het zweet me pas echt uit, terwijl mijn lichaam zijn krachten poogde te herstellen. Ik vroeg aan een iets minder behulpzaam uitziende jongedame of ze ergens informatie kon geven over hotels, waar ze liggen, prijsklasse en of er eventueel bed & breakfasts zijn of jeugdherbergen. Ze kan niets zeggen over prijzen, over locaties en er zijn geen bed & breakfasts of jeugdherbergen. Right, ik geloofde ze meteen. Het is maandag zeker? Inderdaad, het WAS maandag. Vlug stopt ze me een kaart van de streek in mijn handen, een handelskaartje van een reisbureau dat “hier net achter” moet zijn en kijkt over me, op zoek of ze nog iemand kon helpen, ook al stond daar niemand. Ik geef nog net niet open vraag naar eventueel fietsenverhuur in de buurt. Ze stopt me gauw nog een folderke in de hand, waar 1 adres van een fietsverhuur opstaaten in de hoop ik het pand snel zou verlaten, nog een folderke van trektochten (ook gewoon een adres van een winkel daar ergens) Ik heb in een wanhoopsdaad toch nog gevraagd waar juist dat reisagentschap is, want dat ik al een tijdje in die heksenketel rondgedwaald heb en ik het niet te hard wil zoeken. “Go outside to the right, it’s right up the stairs”, ik zeg “It’s right up there in the shopping center, I’m going to see it when I’m up the stairs?” “Yes, up the stairs, shopping center” Ik dacht van, allé, laten we onze naive ik even geloven, what else could I do? I had no gun …

Dus ik de trappen op, zeul zeul en ik zie … parfumwinkels waar je nog andere bazaar kan kopen, nog parfumwinkels waar je ook drank kan kopen, bazaarwinkels waar je parfum kan kopen en een drankwinkel waar je bazaar en parfum kan kopen. En enkele pijlen, naar parfumwinkels en een apotheker, maar raad eens wat je er ook kan kopen …

In de toiletten was daarstraks geen parfum, de ENIGE plaats waar het eigenlijk wel nodig was. Even schoot er een scenario in mijn hoofd dat ik zou terug gaan, down the stairs, naar die info, maar het leek me eerder iets voor een Tarantino film.

 

Ik probeerde aan de hand van het kaartje van dat reisbureau een dame aan te spreken die duidelijk stond te niksen tussen de kledingsrekken (of korter, klererekken waar je met je valies tegenloopt) “Excuse me, do you know where…” maar ze zag dat ik niet zinnes was iets te kopen dus ze wandelde snel de andere kant op. Wat me deed denken aan de uitspraak van een bedelende neger die ze “negerde” in Amerika. “They all act like I have doo-doo on me or something”

Een man zag mijn nood (en waarschijnlijk de zweetdruppels op mijn verbijsterd gezicht) en vroeg wat ik zocht, hij sprak opvallend goed engels voor iemand waarvan ik snel overtuigd was plaatselijk te zijn. Ik gaf hem het kaartje. Hij fronste, nam zijn GSM en belde het nummer dat erop stond, lukte precies niet direct of probeerde een ander nummer en begon in vloeiend Spaans te ratelen, ik probeerde woorden op te vangen maar het enige wat ik kon opmaken is dat hij op laatste al lachend zei dat hij later wel zijn commissie zou komen ophalen. Hij zei, it’s there on the other side. Ik dacht van hopla, hier gaan we weer … Ik aapte hem na door ook gewoon die kant op te wijzen, it’s there on the other side, maar wel met een wanhopige blik i.p.v. zijn zelfverzekerde blik. It’s not so far, zei hijen begon te stappen, ik volgde, met pak en zak. Hij vroeg vanwaar ik was en welk weer het daar was. Hij zei dat het hier nooit koud is en altijd zo druk. Hij vroeg of wij ook zulke grote shoppingcenters hadden. Verder zei hij dat er vooral veel Duitsers waren, maar ik hoorde het meeste Nederlands.

“Hoefeel koste die flesse daar? Nou, dan is ie hier toch duurder en ze zeide datet hier goedkoper zou weze, nou lekker niet”

 

Hij vertelde dat hij er een appartement had, maar dat het verhuurd was aan 2 Britten. Hij zei me zijn kaartje te zullen geven, “voor als ik ooit nog eens zou terug komen”. Al pratend vergat ik even mijn pijnlijke schouder waar mijn sportzak op ruste en zo kwamen we geheel de andere kant aan, terug aan de achterkant van een gebouw, 2de verdiep, zat een klein deurtje met een raampje. Ik dacht van shit trut, right up the stairs. But what could I do? I had no gun… En vooral geen zin om helemaal nutteloos met mijn bagage tot daar te “dartelen” om een Tarantino scène te creëren.

Hij gaf me zoals gezegd zijn kaartje. Als dank voor zijn spontane hulp wens ik even zijn gegevens te posten. Als je ooit een appartementje (studiotje naar ik begrepen heb) in het zuiden van Gran Canaria zoekt, kan je bellen naar Antonio Ollero Ruz +32 6524397993 of +32 928420395 of mailen naar aollero@canarias.orgen doe hem de groeten.

 

Eventjes wachten want er zat volk voor me, 1 ervan was een jonge kerel, die met zijn benen gekruist zat, botjes aanhad en wel heel veel en lief naar me keek als ik over het kopje van zijn “beest” aaide. Ik liet het zwarte haar door mijn vingers gaan en hij genoot er blijkbaar enorm van. Ik vermeed oogcontact met de jongeman, die probeerde een glimlach van me terug te krijgen en waarvan ik het gevoel had dat hij jaloers was op zijn hond. Iets wat ik in de hand werkte door met mijn 2 vingers langs de ruggengraat van de hond, van kop tot staart te gaanen vervolgens terug te krabbelen naar de kop. “Vous pouvez regarder si tu reste là bas” zong Vive la Fête ooit en dat was waar ook. Hij zei vriendelijk bye en ik zei vriendelijk bye terug. What could I do? … Eindelijk aan mij. De dame aan de balie ging naadloos over van wat voor zover ik kon zeggen prachtig Duits was, naar perfect engels. De man zat aan het geluid te horen, al hele tijd mails te controleren, waarvan ééntje muzikale powerpoint presentatie. Ze had nog 1 iets. Nog 1 … Nog 1 ?? Maar wel tot zaterdag en niet tot zondag zoals nodig. Een appartement, met keuken en living. Ik zie mezelf al koken, dan overleef ik een hele week op ergens een soort corn flakes en blik-eten. Kon ik beter hondje spelen bij die jongeman, gratis en ook alle dagen blik. Hoewel gratis … Alles heeft zijn prijs niet? De prijs (van het appartement wel degelijk) lag trouwens een stuk hoger dan het hotel waar ik vandaan kwamen dat was met ontbijt en gratis draadloos internet op de kamer. Ja, maar je kan daar niet zelf koken zei ze. Mevrouw kookt zeker graag? Ook voor haar alleen? Als ze op verlof is? Mijn gedachten kon ze niet lezen want ze was zelf met een gedachte bezig. Een hotel voor 37 euro per nacht? Waar vind je dat? Vecindario? Daar is maar 1 hotel en dat is 100 euro per nacht. Hotel Avenida de Canarias?? Ah, maar dat is geen Hotel, dat heeft niet eens een zwembad. Dat is een guesthouse. Euhm… blijkbaar moet ik mijn Nederlandse woordenschat gaan herdefiniëren, een 1 persoonskamer met een bed, TV, kluis, (lege) frigo, telefoon, TV, draadloos internet, ontbijt en een prachtige privé badkamer met een bad, WC, wastafel en een voetbassin is dus GEEN hotel maar een guesthouse. Ahja!! Het heeft geen zwembad …

Noem me koppig, maar toch sla ik er graag het online Van Dale woordenboek op na.

ho·tel het; o -s; -letje gebouw waarin reizigers tegen betaling op een kamer kunnen overnachten.

Zoals de meeste antwoorden op vragen, roept dit nog meer vragen op. Wat is een guesthouse dan? Even yahoo babel fish vertaler raadplegen. Kosthuis. Euhm… Van Dale?? Help !

kost·huis het; o -huizen huis waar men in de kost is.

De jury trekt zich nu terug voor het verdict …

Unanieme stemming, ik verblijf in een … Hotel !! Een overwinning van de geloofwaardigheid van het internet. This is a great day for globelazing.

Toch vraag ik vriendelijk aan de dame of er soms geen guesthouses in de buurt zijn. Ze zegt dat die eigenlijk er enkel zijn voor mensen die in de stad zijn om een job te zoeken ofzo en enkele nachten moeten blijven. En dat ze dat via het reisbureau niet kan zeggen, want dat is niet voor toeristen en bla en blabla en mevrouw u hebt een dweil nodig want u bent aan het zeveren en mijn voeten worden er nat van. But what could I do? I had no gun …

Daar stond ik dus terug op straat met mijn bagage en geen plan. Of toch, ik heb plannetjes van de stad. Ik loop de grote straat af, op weg naar waar ik denk een bus te kunnen pakken. Plan A is enkele hotels tegen te komen, binnen te stappen en eens te zien of ze wel zo vol zijn en zo duur en plan B is terug naar Vecindario naar dat guest… hotel, terug naar mijn zekerheid, de veiligheid, het bekende wanneer alles me vijandig lijkt te zijn.

 

Eerste hotel, een Riu hotel. Deze met 3 sterren dus zit nog ok. “Full, but you can call to this number, to see if there is room in the other Riu hotels in the city.” Hij schrijft de nummer op een bladje en legt het voor me neer. “I have to call to this number?” “Yes, for booking, this one is full” “Can’t you call to see there is room in a Riu hotel?” “No” “Ok, thanks” Oeps, briefje vergeten. Een ander hotel, (zelfs mijn vingers doen pijn van mijn aktentas te dragen) “Full, but wait, I call another section of our hotel” Ik was hier toch even binnengestapt om te rusten, want er staan 5 grote sterren op het daken 1 ervan had Elvis kunnen zijn. “Go trought this hallway, there is another desk, the chef will be there, maybe he has something for you.” Daar aangekomen hoor ik de mevrouw aan de balie met een perfect Nederlands accent praten met Nederlandse toeristen. Eindelijk iemand die deftige zinnen gaat kunnen zeggenen mijn zinnen ook deftig zou verstaan. Ik wacht even en ze spreekt me dan aan in het engels “are you the one looking for a room?”. Ik zeg, je mag Nederlands praten ook hoor, dat vond ze blijkbaar een opluchting. “De chef is nog eeven in middachpauze, hiji komt binnen fijf minuutjes, je kan misschien eeven wachten” Zag ik eigenlijk beter zitten dan ze dacht, want ik plof me in een wel extreem comfortabele zetel. Wat een heerlijke kussens, het zou me niet verbazen als dat de heerlijkste zetel zou zijn waar ik ooit al in gezeten had. 2 minuten later komt de chef, veel te vroeg naar mijn zin. Hij kijkt even in de computeren brabbelt wat in het Spaans tegen de jonge blonde dame. Ze zegt, tot zondag zijn 6 dagen, de eerste 3 dagen hebben we een 1 persoonskamer voor 75 euro per nachten de laatste 3 dagen voor 110 euro per nacht, half pension. Ik knipper met mijn ogen en dacht op dit punt languit op de grond te liggen, maar ik stond nog op mijn benen. Ze nam een rekentoestel en zei dat ze even zou uitrekenen op hoeveel dat in het totaal zou komen. Ik zei dat het niet nodig was want dat mijn financiële pijngrens wel overschreden was, waarop ze vroeg hoeveel per dag ik in gedachte had. “Ergens een 40 euro” Nu was het haar beurt om met de ogen te knipperen, maar ze hield zich ook kranig staande. “Het is kerstperiode, dan vind je dat niet aan die prijs” Ik zei dat ik van een Hotel (ja, een hotel ja!!) kwam van 37 per nacht. Spijtig dat ik geen rond boerenbrood bij me had, het had zo in haar mond gekund. Ze probeerde “waar” te stamelen, maar ik was haar voor met de uitleg. Ik vroeg naar de dichtstbijzijnde bus naar Vecindario. Ze zegt buiten naar links, eerste straat rechts, eerste links en daar is een busstop. Ze tekent het op een plannetje (joepie nog een plannetje, dat is nu al mijn … 4de) “Hij stopt daar binnen acht minuten, kan je nog vlot halen” Ik dankte haar en volg de route zoals ze getekend heeft. De straatnamen kloppen dus ik zit juist, alleen, ik zie helemaal geen busstop net om de hoek, zelfs in heel die straat is geen busstop. Andermaal schoot er een Tarantino scenario door mijn hoofd, maar voor zover mogelijk, zag ik het nog minder zitten met mijn bagage terug te gaan. And I had no gun…

 

Dus ik besloot verder te stappen naar de kant van de stad waar ik zeker was waar de bus ging stoppen richting Vecindario en hopen dat ik onderweg een busstop tegen kwam. Maar wat ziet mijn alerte oog (dat is mijn linkse) na enkele straten stappen (kruipen). Een Neckermann/Thomas Cook bureau. Hmm, als de nood het hoogst is… is de redding gesloten. En zelfs geen openingsuren. Het is ondertussen 14u20, wat maakt dat ik nu 3 uur met die bagage op wandel ben. En zeggen dat ik hiervoor gekozen heb, dit is mijn vakantie waar ik al een heel jaar naar uitkijk. So keep smiling. En ja, het lot is me goedgezind, er komt een dame uit het kantoor, zonder nadenken vraag ik in het Nederlands of het gesloten is, ze antwoord me in het Nederlands dat het pas open gaat om 16uur. Op dat moment besef ik dat ik Nederlands gesproken heb en blijf even verwonderd staan. Ze vraagt voor wat het zou zijn. Niet dat ik iets over blonde vrouwen wil zeggen, maar zou ze het begrijpen moest ik die bagage keihard tegen haar hoofd meppen? Vriendelijk zeg ik dat ik op zoek ben naar een plaats om te slapen. Ze zegt dat haar collega’s dat alleen in de computer kunnen zien en ze middagpauze hebben van 13u tot 16u. Ik zeg ok, maar ik ga hier niet blijven wachten, ik wil alvast terug gaan. Ze geeft me een telefoonnummer. Ik zeg ok en ik krijg telefoon, mijn moeder, vraagje over het kassasysteem. Opgelost, nu kon ik op mijn kop slaan ik niet aan die dame gevraagd heb naar een busstop. Gelukkig vind ik 3 straten verder een busstop. Het is ondertussen 15u en de bus die ik DENK nodig te hebben (want ik ben nog niet vertrouwd met het systeem) komt pas om 15u30. Ieder zinnig mens zou nu met zijn bagage blijven zitten en wachten, om dan te bellen eens het 16u was, maar nee, ik besluit terug te gaan naar het Neckermann bureau en daar te wachten. De 3 straten terug en rond 15u30 kom ik daar aan, op de Avenida de Italia. Net naast het Neckermann kantoortje is een Italiaans restaurant. Ik besluit mijn wachttijd nuttig te spenderen en spiek naar de prijzen. Tussen de 7 en de 10 euro voor een pizza, goeie 7 euro voor een spaghetti, echt niet overdreven ! Een vriendelijke dame brengt me een kaart, bestaande uit 2 bladzijdes, steeds opnieuw in een andere taal. Spaans, Frans Engels, Duits, Nederlands, Zweeds, Noorse ik dacht ook Fins of ijslands en deens, maar daar ben ik niet zeker meer van. Ik kies voor een tagliatelli met tomatensaus en garnalen. En om te drinken, een Sumo de Naranga (of zoiets). Ze brengen mij men Sumoke, in een redelijk breed longdrinkglas, met een rietje. Ik proef en mijn smaakpapillen ondergaan een gevoel dat lang geleden was. Heerlijk, moet supervers geperst zijnen van sinaasappels die je bij ons niet vindt. Ik twijfelde of er geen andere vruchten bij geperst waren, want ik meende er citroen in te smaken. Toch even vragen en nee, is enkel fruitsap, versgeperst, voor €2,4 vind ik het zijn geld meer dan waard. Ik werd enorm snel bediend en kreeg een groot bord tagliatelle, met een soort tomatenroomsausje overen scampi’s. Het rook geweldig en het smaakte zo mogelijk nog geweldiger. Onder de tagliatelle lag het vol scampi’s, wat een weelde. Voor nog geen €12 euro de beste maaltijd in maanden gegeten en gedronken. Dat alleen maakte het deze dag waard op te staan en te leven. Als je daar ooit in de buurt bent, Avenida de Italia, links naast Neckermannkantoortje op de hoek. Niet voorbij lopen, een aanrader.

 

Ondertussen werd het 16 uur en zo stapte ik met nieuwe moed het Neckermann kantoortje binnen, waar 3 dames me ter hulp konden schieten. Ik zeg wel konden, want geen van de 3 was zinnes zo kort na hun middagpauze iets te willen doen. De dame van daarnet was er niet bij. Ik vraag aan een dame die geen Nederlands sprak, in het engels of ze soms een verblijf voor me konden regelen. Eerst probeert ze me door te schuiven naar een collega, door te vragen of 1 van hun Nederlands sprak, maar ze had pech, zij zou dit moeten oplossen. Ze zegt dat ze geen hotels kunnen zien of boeken, dat je enkel een hotel kan binnenstappen en vragen. Zij zijn daar voor de mensen die via hun een reis geboekt hebben en reeds een hotel hebben. Dus eigenlijk doen ze … ja, wat doen ze dan eigenlijk? Dus ofwel scheept deze me af, ofwel wist die dame om 14u20 niet dat je geen hotels kon zien in hun computer. Maar ja, what could I do? I had no gun … Toch even vragen naar de dichtstbijzijnde bushalte. Valt mee, is er eentje om de hoek aan CC Plaza. Logisch toch? Where is my mind, see it swimming in the water. De bus die ik dacht te nemen kwam er maar niet door, dus ik dacht na 3 kwartier te hebben gewacht, een andere bus te nemen die ook de goeie kant uitging, ik dacht verkeerd. Zo stond ik plots op een geheel andere plaats. Waar ik met veel moeite probeerde het bussysteem te ontcijferen. Ondertussen stopt en gaat bus 01 “Ja, ik weet welke bus ik moet nemen” kwam de opluchtende gedachte. En nog geen 5 minuten later kwam hij ook al aangereden. De deuren gaan openen de buschauffeur, niet overtuigd dat ik die bus moest hebben, vraagt bij het opengaan van de deur waar ik heen wil, ik zeg Vecindario, hij zegt, nee, ik knipper met mijn ogen, zeg nog eens Vecindario, hij zegt nog eens nee. Deuren gaan dicht, bus rijdt weg en ik sta daar nogal perplex met mijn bagage. Hoe kan de bus dat richting Vecindario rijdt en als aankomst het dorp ACHTER Vecindario heeft, niet langs daar rijden? Volgens de kaart is het onmogelijk, tenzij hij half terugkeert en via pieken van 1800 meter rijdt of de autosnelweg neemt en er gewoon langs rijdt, terwijl ik op dat punt dacht dat de bussen hier, zelfs al zou het hun soms precies beter uitkomen, toch niet zomaar de autosnelweg nemen. Een man, die me al een tijdje in het oog aan het houden was, zei Vecandario, Zero, Uno, met de nodige tekens met de vingers. Was die niet net voorbij?? Sip … Er komt nog een bus aan, nr 36, ah, zegt de manen knikt naar me, Vecandario, zegt hij, even wou ik het niet geloven maar hij deed het nog eens en deze keer met extra veel overtuiging, dus ik stap de bus open als bij wonder, rijdt de bus er nog heen ook. En het is nog maar goed 17uur. Ik herinner me dat het Hotel aan een shoppingcenter lagen dus was ik blij de buschauffeur naar 2 dames te horen roepen, next stop, shopping center!! De dames waren blij dat ze juist afgestapt waren, ik niet want bleek een ANDER shopping center te zijn, het mijne lag (naar mijn gevoel van hoever ik moest stappen) zo een 100km verderop de straat. Al enkele keren flitste het door mijn hoofd dat in dit hotel geen plaats meer zou zijn, of het niet ging tot zondag. Maar gelukkig ging het welen heb ik dezelfde kamer als vorige nacht. “It’s a good room” zei de man aan de balie. En eigenlijk moet ik hem gelijk geven buiten het bed dat nog van Fred Flintstone moet geweest zijn (keihard). Was het daarmee dat ik niet goed geslapen had, of het feit ik gewoon ben met 2 kussens te slapen, of door de onzekerheid van de volgende dag, of gewoon omdat men zegt dat je de eerste nacht op een vreemde plaats nooit goed slaapt, weet ik niet, maar ik heb een 2de kussen gevraagd en gekregen, het is niet de eerste nacht en ik weet waar ik morgenavond ga slapen, dus als ik nu slecht slaap, is het logischerwijze, het flintstonebed, want ik ben bekaf. En ik ga slapen. Slaapwel. * BAF * Auw, klote hard bed …

 

Dinsdag 23 december 19u

Deze morgen terug om 9u opgestaan, ontbijt is maar tot 9u30, ik moet dus vroeger opstaan in mijn verlof dan anders. Maar ik ga wel vroeger slapen ook. Na het ontbijt ben ik terug richting toeristische infokantoor hier gestapt, maar blijkt tot na nieuwjaar gesloten te zijn dus de info die ik graag had, zal ik op andere manieren moeten verkrijgen. Ik bleef bij mijn origineel plan en nam bus 34 naar Santa Lucia. Die was een half uur te laat. Ze hadden me verteld dat het in de bergen koud was, dus ik nam geen risico’s, met pull en vest dus. Het eerste deel was vrij vlaken de bus nam een andere route dan ik verwacht had, om langs het stadje Aguimes te passeren. Enkele kilometers voor het stadje begon het plots stijl omhoog te lopen, met veel bochtwerk van de bus tot gevolg. Net voorbij Aguimes sloeg de bus rechtsaf en ik dacht even dat we in een 1 richtingsstraat zaten want ik zat links op de bus en ik zag nog net de kant van de weg. Volgens de kaart zaten we op een secundary road, net als die richting Maspalomas, maar wel 3 keer zo smal. Het was géén 1 richtingsstraat want in het constant draaien en keren, claxonneerde de bestuurde regelmatig om aan te geven dat hij de bocht doorkwam. En het was nodig ook, tegenliggers konden nauwelijks voorbij. Het bleef gestaag stijgen en via enkele mini dorpjes kwam ik aan in Santa Lucia. Ik stapte van de bus en bekeek wanneer ik de volgende bus kon nemen, dat was binnen een half uur, omdat deze een half uur te laat was. Maar ik had het gevoel het hier wel op een half uur gezien te hebben, ik had eigenlijk al dat gevoel als ik net van de bus was, maar zo gauw gaf ik niet op. Er stond een licht briesje en de temperatuur was meer dan aangenaam, zelfs warm. Santa Lucia is eigenlijk een dorp waar de bebouwing zich vooral langs de hoofdstraat bevind. Het leek me een doorsnee bergdorp zoals er tientallen te vinden zijn in europa, ikzelf had het gevoel terug op Kreta te zijn, ook qua ondergrond. Kreta is een opgehemelde rots die uit het water steekten dat is voor zover ik al gemerkt heb, ook Gran Canaria, alleen wat groteren ik denk dat de stranden hier zanderiger gaan zijn. In Santa Lucia ben ik naar een uitkijkpunt gestapt, wat echt wel hard omhoog ging. Met mijn pull en vest aan was het hard zweten, dus mijn pull heb ik moeten rond mij binden. Vand op dat punt had ik een mooi uitzicht over het stadje en over de bergen. De helderblauwe lucht zorgde voor een fel contrast met de grauwe rotsgrond, met wat hardnekkige groene vegetatie. Het staat vol palmbomen in dit bergdorp, wat een beetje te artificieel aanvoelde. De huisjes zijn typisch zoals je ze zou verwachten, wit met oranje daken. Na het half uurtje stond ik terug aan de bushalte en kocht me een ijsje en een drankje in het winkeltje ernaast. Ook deze bus was een half uur te laat. Wat me opviel aan de bussen, is dat de bestuurder de linkervoorkant van de bus nogal hard kon doen zakken, om passagiers te laten instappen. Het loopt echt niet samen met de deuren, want bij het uitstappen, liet hij het niet zakken. Ik heb geen idee of dat in België ook zo is, ik kan me niet herinneren wanneer ik het laatst daar een bus genomen heb.

 

In Bartolome voelde de sfeer onmiddellijk veel beter aan, er was muziek en verschillende bars met enige ambi. Ik had de keuze om er 1 uur of 5 uur te blijven, zelfs als ik me wou bezatten volstond een uur voor mij. Zelfs een kwartier denk ik! Ik ben een beetje zigzag door het dorp beginnen wandelen en de straatjes en steegjes voelden best aangenaam aan. Wat zou een huis hier kosten? Zoals altijd heb ik de neiging naar boven te lopen en zo kwam ik op het hoogste punt van de stad te staan. Een prachtig panorama strekte zich uiten ik kon zelfs in de verte de kerk van Santa Lucia zien staan. Ik bevond me op meer dan 1000 meter hoogteen nog was het met jas te warm. Een zomer T-shirt met lange mouwen was denk ik ideaal geweest, het briesje maakte het aangenaam. Ik ben in een klein bakkerijtje een chocoladekoek en een drankje gaan kopen en het viel me op dat de heer des huizes een schort van Puratos aanhad. Ik ging naar een parkje en zag een prachtige kat, met bijna lichtgevende groene ogen. Ik weet niet of het een zwerfkat was of niet, maar mager was ze welen ik had op dat moment veel spijt dat mijn chocoladekoek net op was. Ik ging op mijn hurken zitten en stak mijn hand uit, de kat twijfelde. Na een tijdje kwam ze dichter en jaagde haar kop onder mijn hand door in volle overgave. Ik had nog een cakeje van bij het ontbijt bewaarden maakte het open, ze kwam uit mijn hand eten maar echt uitgehongerd leek ze niet. Een kat komt wanneer ze zin heeften gaat wanneer ze zin heeften veel zin om uit mijn hand te drinken had ze blijkbaar niet. Zo werd het tijd om op de bus te wachten. Echt gehaast was ik niet, de meeste bussen rijden hier blijkbaar vrij te laat rond. Toch was deze stipt op tijd, net als ik. Ik heb enkele aardige filmpjes gemaakt in het terugrijden. Voor 16u stond ik terug in mijn hotelkamer, me op te frissen, even mails bekijkenen dan hier de stad in. Ik wou wat rondkuieren en ben straatjes in, straatjes uit, weg van de hoofdstraat door de stad hier gelopen, door toeristische gedeeltes en door minder fraaie gedeelten. Ik heb de indruk dat ze hard aan het werk zijn deze stad te verfraaien, ieder gebouw in een ander kleurtjeen mooi afgewerkt, ook zijn ze in het oosten sterk aan het uitbreiden met vrij mooie residenties, richting de kust. In de toekomst zal dat zeker perspectieven openen. Ik ben enkele winkeltjes binnengestapt, maar niets was aanlokkelijk genoeg om te kopen. Je vindt hier vooral véél schoenenwinkels. Daarnaast veel bankenen kledingwinkels, wat juweliers en barsen toch wel 3 informatica winkels. Ik heb 4 kapsalons gezien en enkele supermarkten. Er was overal weinig volk. Zo heb ik hier 2 uur rondgelopen en dan iets gegeten in een pizza cafetaria. Ook hier was het echt fruitsap, maar minder lekker dan gisteren. Toen ik om 18u30 terug naar het Hotel stapte, was het een drukte van jewelste. In vele winkels was het aanschuiven en het verkeer stond op vele plaatsen stil. Je moest haast tussen de mensen slalommen. Ja, hoor, het is hier Spanje, kort na de middag een uur of 2-3 sluiten en ’s avonds shoptijd, zelfs in het donker. Nu is het tijd voor een heerlijk baden vroeg onder de veren want ik heb mijn kilometers wel gehad. Morgen ga ik misschien nog de sportievere toer op en trek ik terug naar Maspalomas, waar ik een fiets wil huren en al fietsend de streek daar verkennen. Ik wil dat morgen doen want donderdag is het kerstdagen misschien is het dan gesloten. Dan plan ik een strandnamiddag. Hasta Luego !

 

Woensdag 24 december

Niet zo schitterend weer vandaag. Het is redelijk fris en als je zulke wolken in België ziet, dan mag je je zeker aan enkele prachtige stortbuien verwachten. Toch even aan de vriendelijke dame (ik had geluk, is die dat vlot engels kan) vragen of het gaat regenen en wat ze de komende dagen verwachten. Blijkbaar regent het hier haast nooit, soms eens enkele druppeltjes die niet veel voorstellen. Maar als het eens regent is het direct héél veel, gebeurt maar 1 of 2 keer op een jaar. Dus misschien is het wel goed zo om te fietsen. Toch even internet checken. Ik heb een goeie website gevonden waar je het weer over heel de wereld vrij vlot kan opzoeken.

http://dutch.wunderground.com/global/stations/60030.html

Ze gaven geen regen vandaag, morgen 20% kans op neerslag.

Game on !! Geen zonnebrand nodig, warme pull, camcorder en mijn wegenkaarten. Toch maar zonnebril meenemen, we blijven optimistisch. Ik begin het traject van de bus al wat te kennen en zo stapte ik af op de Avenida de Italia, waar Happy Bikes zou moeten liggen. Het lag net achter een hoek, dus deze jongen was er weer knal voorbij, een vriendelijke dame op het einde van de doodlopende straat, die geen woord engels verstond, toonde me de weg, net achter de hoek dus. Ze hadden wel wat keuze van fietsen, al zagen ze er niet nieuw uit, maar wel in orde. Een Nederlander werkte aan de fietsen, Nederlanders kennen wel iets van fietsen dus dat was eigenlijk ook wel ok. Ze hebben er ook redelijk goeie stafkaarten te koop. Het was echter al middag en omdat het kerstavond was, waren ze maar tot 17u open, dus dat gaf me niet zoveel tijd meer en de prijs was hetzelfde. Ook doen ze alle dagen een excursie met de fiets maar die van vandaag was afgelast wegens regen in de bergen. Op kerstmis zijn ze gesloten, dus ik heb dan maar besloten, vermits ze vanaf vrijdag terug goed weer gaven, een fiets te reserveren. De dame, die overigens prachtig Duits en engels kon spreken, vroeg me mijn lengte en zette het zadel op de ‘goeie’ hoogte voor mijn lengte. Ik weet niet of ze iets van fietsen afwist, ze deed wel goed alsof maar ik kon met beide voeten nog plat op de grond staan. Ik had het gevoel met een kinderfiets te rijden. Ik zeg dat het een stuk hoger mag en ze bekeek me met zulke grote ogen dat ik dacht dat ze eruit gingen springen en dat ze straks op handen en voeten erachteraan zou moeten kruipen, op de tast dan nog wel. Ze zette het een stuk hoger, nu kon ik met beide tippen aan de grond, maar als ik er op fietste was het nog niet helemaal ideaal, dus ik zette het nog een klein beetje hoger. Ik denk dat ze op dat moment dacht dat ik er gewoon ging afdonderen maar dat was, jammer voor haar, niet het geval, nu stond het zadel perfect. Het was een goeie fiets, in carbon en redelijk wat versnellingen. En ik vond dat voor die fiets 9,5 euro voor een dag, niet overdreven. Het was een gewone hiking fiets, waar je (zeggen ze…) niet offroad mee mag, hihi. We’ll see…

 

Plannen dus omgegooiden nu ik toch terug in het zuiden stond, wou ik wel eens een romantische strandwandeling maken, al denk ik niet dat je iets alleen romantisch kan doen, maar het zit allemaal in je hoofd, mijn ingebeeld vriendinnetje was erbij en ze vond het fantastisch !! Ik heb met haar ook even pool gespeeld, wat was dat spannend, maar ik ben toch gewonnen, yeah !

Het bord aan het strand zei 14 graden. En jawel, ik heb terug een prachtige kat gezien en mogen aaien. Het was een mooie dag Het strand hier is vrij gigantisch groot en als je hier ooit komt moet je beslist hier door de duinen wandelen. Je hebt echt het gevoel door de woestijn te lopen, zonder het beeld van de hotels op de verre achtergrond, waan je je zo in de Sahara. Daar heb ik enkele toffe filmpjes kunnen maken. 40 dagen en 40 nachten heb ik er rondgetrokken, al zei een ander bord dat ik ongeveer een uur weggeweest was. Maar als je ontvoerd wordt door aliens, is alles mogelijk. Ik wou wel eens de shoptoerist uithangen en ben 3 shopping centers gaan verkennen, zonder echter succes (voor de winkeliers) want ik ben niet onmiddellijk geïnteresseerd in juwelen of schoenen. Ook niet in de parfumwinkels, echt niet te doen hoeveel. Ook opvallend veel apothekers en winkels voor fototoestellen en camera’s.

Wat wel eens fijn is, ze hebben hier van die jetonbakken, die je in België enorm veel ziet in lunaparken, waar je dan die jetons moet inwerpen en hopen dat ze vallen, zo krijg je punten om onozel dingen te krijgen, of als je er 3 dagen aan een stuk op speelt kan je iets knap krijgen, waar je anders minder dan de helft voor betaald. Met dat verschil, hier zijn het gewoon 20 eurocentjes je erin gooit en dus ook kan uithalen. Naar zoiets was ik in Las Vegas vorig jaar op zoeken daar vond je dat niet. Hier dus wel. Natuurlijk zijn die dingen gemaakt om er geld mee te verdienen, voor de eigenaars toch, dus de kans is veel groter je je geld verliest, maar het concept is veel plezanter. Voor een goeie 3 euro heb ik daar toch een tijdje gestaan en het geld horen in dat bakje vallen, dat is wel fijn. De gokandy jubelde !! De neiging was wel enorm groot nog wat geld te wisselen, maar een mens moet met zulke dingen echt zichzelf in de hand houden, just walk away boy. Good boy. Cookie?

 

Het was nog net iets te vroeg om al te eten, maar de lokroep van dat restaurantje op de Avenida de Italia was te groot. Ik besloot er eerst iets te drinken, want het heerlijk versgeperst fruitsap daar was ik nog lang niet vergeten. Ik ging er binnen en ze spraken me direct aan. “Ola” zegen ze altijd als ik ergens binnenkom, ola wat smijten ze hier nu binnen. Al is dat deel er nooit bij. Ik vroeg of ik aan de bar eerst iets mocht drinken, de bar ligt aan de andere zijde, technisch gezien aan het zwembad van dat hotel. Dat was blijkbaar geen probleem. Ik vroeg aan de knappe dame die daar werkt, of ze Tequila Sunrise maakte, ze zei sien ik vroeg hoeveel het kostte en ze zei Quatro Vinto (of iets van die aard) en ik vroeg met glinsteroogjes of het ook met dat vers geperst fruitsap was en ze zei terug si. En dus bestelde ik 1 van mijn favoriete cocktails. Ik merkte op dat ze hier een soort automatisch appelsienpersmachine hadden en zo eentje wil ik ook als ik ooit een cocktailbar begin. Zeker weten! Het glas was enorm groot en enorm vol. En ja, er zat genoeg tequila in. Zo zat ik daar aan de rand van het zwembad, aan de bar, met een cocktail, te genieten van het zonnetje dat er plots als bij wonder doorkwam. Enige wat de sfeer hier naar beneden haalde waren al de Nederlanders die uitbundig lawaai maakten en het vertikte om maar een poging te doen om 1 woord Spaans te spreken aan de bar. “Foor mijii n kleiin biejtje.” “Una servesa?” “Ja, n kleiin biejtje ja, doe maar. Nou het duuurt ieër, is vast een fijif jareplan, kijik, ze hebbe geein glaze meeir” Wat me opviel is dat ze gewoon de glazen die ze van tafel brachten zonder afwassen, weer vulden met bier, nu ja, bier, Heineke… Wie weet deed ik dat bij hun ook in deze situatie en daar zeiden ze niets van. Op mijn nuchtere maag zo een cocktail drinken, zat wel wat in mijn hoofden ik begon schrik te krijgen dat ik al de Nederlanders ging dubbel beginnen zien, my idea of hell. Dus ik maakte me daar uit de voeten en zocht een tafeltje in het restaurant. Dit keer bestelde ik spaghetti met vlees en garnalen. Wederom waren de garnalen scampi’s, vrij weelderig en was het lekker maar niet zo uitzinnig lekker als vorige keer. Het sinaasappelsapje was, net als vorige keer, hemels. De bus, redelijk op tijd, bracht me op de tonen van Nirvana uit mijn GSM, veilig en wel tot voor mijn hotel. Ik onderdrukte de neiging om “rape me” keihard mee te zingen, want ik besefte dat het wat kwam door die lekkere cocktailen ze zouden hier nogal raar opkijken denk ik. Ik kocht een fles fanta (en liet de verleidelijke geestrijke dranken staan) en een doos pringles en zo had ik een rustige kerstavond, voor de laptop, met lekker eten en lekker drinken en een interessant gesprek. Just like I wanted for christmas this year.

 

Donderdag 25 december

Vandaag was het rustdag. Sommigen zouden het ‘feestdag’ noemen, ik niet. Ik besloot, gezien het late uur van gisteren, om ontbijt te nemen en de bevallige jongedame die van dienst was de kamers te kuisen, te vertellen dat het vandaag niet hoefde. Ze deed teken ‘dweilen’ en ik in mijn beste Spaans ‘mañana’ Ze bedankte meen ik haar. En ik kroop terug in mijn bed. Om kwart voor 3, besloot ik misschien toch eens op te staan. Ik wou wat werken aan de videobestanden op mijn PC, iets wat er uiteindelijk bijna niet van gekomen is, maar ik kan ze toch al afspelen. Wegens het vele wegvallen van internet duurde het een tijdje voor ik de juiste update te pakken had om mijn videofiles te kunnen zien. Ik ben heel even buiten gegaan, om een pizza te gaan eten. Het is hier echt niet duur en wel lekker, ik nam een pizza met hesp en garnalen. Om middernacht was ik moe en ben ik gaan slapen. Saai? Misschien wel, het kan niet alle dagen dol avontuur zijn. Morgen, montañas !

 

Vrijdag 26 december

Een beetje vroeger opgestaan, ik wou de bus van 9u30 halen, zodat ik genoeg tijd had met de fiets de bergen te verkennen, dat is iets wat ik niet tegen de klok wou doen. Een goed ontbijt en extra veel gedronken, dat zou me al een stuk op weg moeten helpen. Het was prachtig weer maar ik twijfelde toch, jeans of short. Ik vroeg aan diezelfde jongedame van gisteren “bicycletta, montaña, jeans or shorts”. Ze zei met veel overtuiging, shorts. Die raad ging ik niet in de wind slaan. Ik nam mee: mijn camcorder, mijn GSM, mijn bandana, mijn portefeuille, een zakdoek, mijn zonnebril, mijn wegen- en stafkaarten, mijn pull en 2 cakejes. Ik wou nog mijn vlucht telefonisch bevestigen beneden aan de desk, maar ik kende mijn vluchtnummer niet, die lag op de kamer, de dame zei in het engels dat het geen probleem was als ik dat morgenvoormiddag deed. Zo zal het geschieden.

 

Ik had nog 1 minuut voor de bus om de hoek te nemen en moest niet te lang wachten, hij reed vrij stipt terug. Onderweg even mijn route uitstippelen. Ik zou echt graag tot in Tejeda fietsen, maar dat ligt op 1700 meter hoogte. Als ik geen bergaf tegenkwam, zou dat misschien net lukken. Als je moet tot op 1700 meter geraken en je hebt dan nog bergaf moet je die hoogtemeters nog eens overwinnen en in het terugkomen, ook nog eens. Dus, laten we hopen. Mijn fietsje stond klaar. Een helm, een slot, een reserveband en herstellingskit en een pomp waren allemaal in de prijs inbegrepen. Maar hoe moet ik dat meesleuren, ik had enkel mijn buidelzakje dat echt al proppensvol stak. Ik kon een rugzak huren van hun, voor 2 euro. Deal !! Daar kon alles vlot in en het was echt een goeie rugzak. Tegen ik in de spar een grote fles spa blauwen zonnebrandolie gekocht had, was het half 11. Tijd om te vertrekken. Ik deed er een kwartier over om de stad uit te komen en het was al de hele tijd bergop gegaan. Tijd om nog licht hijgend mijn eerste filmke in te spreken. Ik haalde mijn pull uit mijn rugzak en bond die rond mijn zadel, ik denk dat dit het meest harde zadel van de wereld moest zijn, ze hebben er vast jaren naar gezocht om dan aan de niet geoefende gek te geven die soms eens een fiets komt huren, om tot in Tejeda dan nog te proberen rijden, met een gewone fiets. Vreemd dat ze geen foto van me genomen hebben om op de muur te hangen, beware of this person, he might be crazy and dangerous. Met die pull 3 keer rond mijn zadel gebonden was het al een beetje beter te doen, al mocht het iets hoger staan. Het liep bergop maar (nog) niet te stijl. Ik was wel al aan het denken, waar ben ik aan begonnen. De laatste keer ik op mijn fiets gezeten heb, buiten soms eens 2 km verder te rijden als ik zin had iets te drinken, was september en dat was een uur, plat. De keer daarvoor, zal vorig jaar geweest zijn. De weg begon te draaien en te keren en het begon stijl te worden. Geoefende fietsers vlogen me soms rond te oren, maar ik liet me er niet door demotiveren. Toen ik een dame zag lopen, met een paardenstaart gevlochten tot bijna op haar achterwerken ze met moeite voorbij ging, begon ik wel te denken dat ik idd niet zo vlot naar boven ging, maar ik had nog een verzet over dus ik klaagde nog niet. Wel enorm veel respect voor die dame, die was voor enkele kilometers bergop lopen onderwegen ze deed dat goed. Na een tijdje kwam ik een lichtlopender stuk tegen en ik kon het me niet laten me vooraan op mijn middelste te zetten, dat ging goed voorruit !! Het begon weer steiler te lopen en 2 bochten later stond ik naast mijn fiets ‘om eens op de kaart te kijken’ maar ik dacht even dat ik ging overgeven. Terwijl ik daar stond kwam een dame op een racefiets voorbij, ik probeerde haar snelheid in te schatten, hard ging ze niet, maar het was er stijl en stil stond ze niet dus, goed bezig ! Volgens de kaart moest ik op een 300 meter hoogte staan, nog ongeveer euhm bijna 6 keer zo hoog klimmen en ik was een uur onderweg, niet echt op schema, want ik rekende 5 uur op en 3 uur terug, met een veiligheidsmarge van een half uur. Maar als het echt allemaal bergaf zou zijn, zou ik op een pak minder dan 3 uur beneden staan. Dus ik zag het nog zitten en ging door.

Iets verder bevestiging, een uitzichtspunt met hoogte 360 meter. De dame die me per fiets voorbij gekomen was, stond even te rusten en ging gaan vertrekken. Ik zag dat het bergaf was, iets wat me niet echt goedgezind stemde, maar liet me tegen een deftige snelheid naar beneden vallen. De bergaf was stijl en lang, bestaande uit eigenlijk 2 aparte dalingen. Ik had het gevoel terug op zeeniveau te staan, echt wel bummer !! Maar het was nog te vroeg om de moed te laten zakkenen dus begon ik terug te klimmen. Iets verder kwam de dame op de racefiets me voorbij, ik dacht, nee jongen, blijf in je cadans, maar ze reed niet verder dan 10m van me weg en op een iets lichtlopender stuk schakelde ik en reed naar haar wiel. Iets later terug wat steiler en liet mijn tempo iets zakken, ze reed terug weg maar terug op een lichtlopender stuk reed ik het weer dicht. Ik riep “Bueno! Your husband Indurain?” Ze bleek een Duitse te zijn, niet oud maar niet meer bij de jongste, die vlot engels sprak. Haar kuiten 2 keer zo dik als de mijne. Ik vroeg waar ze naartoe gingen ze zei eerst naar Bartolome, waar haar husband op haar wachtte (niet Indurain en ook niet Zabel)en dan via Santa Lucia naar een dorpje dat ik niet kende. Ik zei dat ik ging proberen om naar Tejedo te rijden, ze zei dat het daar koud kon zijnen tussen Bartolome en Tejedo enorm stijl. Ik dacht, zullen wel zien, ik heb nog tijd en niemand buiten ikzelf verplicht me. Al kan ik vreselijk zijn tov mezelf! Het begon terug steiler te worden en ik moest haar laten rijden, anders kon ik binnen de 5 minuten me omdraaien. Kort voorbij Fataga even halt gehouden, gelukkig wist ik niet wat er me toen te wachten stond. Een stijl stukenorm draaien en keren, waar ik 40 minuten non stop op het kleinste verzet hard moest duwen. Mijn gedachten gingen naar wat de Duitse zei, dat het tot in Bartalome te doen was maar nadien … Even negeren en doorgaan. Ik hoopte sterk dat er geen bergaf op zou volgen, dat zou pas jammer zijn. Er volgende een relatief kort afdalingetje en toen ging het terug bergop. Ik dacht van ok !! Ik had te vroeg gejubeld, iets verderop een lange afdaling. Tot in Bartalome, wat op een goeie 900 meter hoogte ligt. Ik had 3 uur van de voorziene 5 uur opgebruikt, de hoogte was over halfweg, de afstand in vogelvlucht 2/3en mijn energie, ver op… Ik zette mijn zadel nogmaals hoger want dat bleek te zakken na verloop van tijd. Van daar uit ging het alleen maar bergaf, met mij wel te verstaan, de weg bleef stijl omhoog lopen. Iedere trap ik gaf deed pijn in mijn bovendijen en de achterkant van mijn bovenbenen. Na terug een half uur moest ik halt houden. Stappen deed pijn en zelfs zitten deed zoveel pijn dat rechtstaan me een beter idee leek, maar dat was maar schijn. Daar op de grens van de 1000 meter hoogtelijn, vielen mijn Tejedo-dromen in het water. In de verte zag ik de wegenorm omhoog lopen naar de bergkam. Waar de baan uit het zicht verdween op de bergkam, zag ik dat er een heel stuk uit de rots gehaald was om de baan erdoor te laten lopen, dat was mijn nieuw doel, want ik had het gevoel dat het daarna terug bergaf ging gaan en die extra bergop, zag ik niet zitten, ik had er nog 4 te gaan op de terugweg. Ik ben nog een 20-tal minuten verder gereden, tot aan de hoogtelijn op mijn kaart van 1150 meter, maar die bergkam leek niet dichter te komen en de weg die ik zag lopen bleef enorm stijl omhoog lopen. Ik kreeg het lichtste verzet haast niet meer rond en ik zat hele tijd af te zien van de pijn in mijn bovenbenen. Daar ben ik gekraakt, de berg heeft me overwonnen, geen hele grote eer voor de berg, just another victim.

 

Daar ruste ik even uiten keek op de kaart, de alternatieve weg terug, lag een stukje voorbij die bergkam, ik zag dat er een klein baantje liep, naast die enorme bergaf in 2 delen van in begin, wat nu bergop zou zijn, dus met wat geluk, kon ik die ontlopen. Ik was 4 uur onderweg en had dus nog 4u30 om de fiets binnen te leveren, wat een luxe. Ik deed mijn pull aan en maakte linksomkeer. Het was niet te warm met tegenwind om met een rotvaart naar beneden te vliegen. Ik vond het een enorm lange afdaling tot in Bartolome en ik was een beetje fier op mezelf dat ik nog zo ver voorbij Bartolome geraakt was. Daar begon ik zonder aarzelen aan de eerste grote beklimming op de terugweg. Die ging relatief vloten de kleine beklimming ben ik ook zonder wanhopen boven geraakt. Daar kreeg ik een goed idee, want dat gek stuk met vele bochten van daarnet, kwam eraan, ik maakte mijn camera vast aan de vork van mijn achterwielen wou dat stuk filmen. Ik drukte op play en dook naar beneden. In Fataga hield ik halt maar ik zag dat mijn camera wat tilt was geslagen. De bestanden nodig om op te nemen en af te spelen waren kapot. En moesten hersteld worden. Iets wat een camera van deze prijsklasse zelf kan, maar ik had dat vorig jaar al eens voorgehad en wist dat dit lang duurde. Ik hoopte dat er toch iets van de afdaling ging opstaan. Toen ik de ‘zijweg’ gevonden had, bleek mijn camera terug ok, maar de batterij wel redelijk geplunderd. De ‘zijweg’ die ik hoopte te nemen, bleek een niet aanlokkelijke grindbaan te zijn, daar zou ik zeker niet op vooruit komen en stel dat het er ook bergop ging… Nee, die 2 beklimmingen moest ik nog over. Ik vond dat het nog vlot ging, de eerste beklimming van de 2. Tot het steiler begon te lopen en ik na een bocht de weg ver boven mij 3 keer hoger zag oplopen. Op karakter, zoals men dat dan zegt, kwam ik daar boven en gelukkig was het dan niet zover meer tot ik beloond werd met een lichte afdaling van enkele bochten. Daar kwam de 2de beklimming aan, ik kon niet ver zien, maar stijl liep het niet. Lang duurde het niet voor ik terug een bocht omkwam en de weg stijl omhoog zag lopen, tot 5 bochten verder. Toen ik daar aankwam, terug hetzelfde met 3 bochten. En na die 3, zag ik dat de weg een stuk zigzag liep, waar het pas echt stijl werd, ik ben er van overtuigd dat dat het stijlste stuk was van heel de dag. Binnenkant bocht nemen kon je haast niet. Nu herinnerde ik me dat ik hier daarstraks inderdaad veel harder moest remmen dan op alle andere afdalingen die ik ondertussen gehad heb. Ik verloor alle besef van tijd en omgevingen kan me moeilijk herinneren hoe ik daar boven gekomen ben. Ik was blij op het uitzichtspunt te staan, nahijgend met mijn hoofd op mijn stuur. Van hieraan moest ik geen trap meer geven als ik dat wou tot aan de fietsverhuur, dat wist ik wel zeker. Ik besloot dit stuk, wat in begin stijl en bochtig naar beneden liep, terug te proberen filmen, maar niet met mijn camera aan mijn frame vastgemaakt, want blijkbaar sloeg hij door de schokken dan tilt. Ik spande de kamera rond mijn linkerbeen en begon aan de afdaling. Na 3 bochten zag ik dat hij terug tilt geslagen was, maar hoopte dat die er toch gingen opstaan. Fixen zou voor in het hotel zijn want ik had daarvoor geen batterij meer genoeg. Toen ik terug vertrok stak me bus nr 18 voorbij, die op de rechte stukken te snel voor me ging, maar in de bochten te traag. Zo speelde ik jojo met de bus. Vooraan stond ik op mijn grootste van de drie, ik schat een 52 of een 53en achteraan denk ik een 11. Toch was dat soms nog niet zwaar genoeg om bij te trappen, dus ging ik met mijn neus op mijn stuur liggen. Heerlijk om zo naar beneden te vliegen. Ik stond dus vrij snel aan de fietsenverhuur, na even gestopt te zijn aan het hard rock café. Die cocktail in die pizzeria aan de bar aan het zwembad van eergisteren koste een goeie 4 euro, hier voor gelijkaardige cocktails, 10 euro. Voor die prijzen wil ik geen harde houten stoel voor mijn pijnlijk achterwerk, dus ik besloot mijn fiets binnen te leveren en terug naar dat Italiaans restaurantje te gaan. Ik had maar een kwartier tijd voor mijn bus te halen en ik wist dat ze daar snel bedienden. Ik kwam binnen en bestelde me een spaghetti en een sumo de Naranga. Die was wederom zo lekkeren de spaghetti kwam heel snel en viel wel te smaken. Ook viel me nu met mijn pijnlijk achterwerk op dat de stoelen hier kussentjes hadden. Ik stond net op tijd aan de bushalte. De mensen die me kennen, weten dat dit voor de zaak EN voor mij een dikke medaille waard is, om me op een kwartier binnen en buiten te krijgen met een volle maag. In het hotel wachtte er een heerlijke douche en een rustige avond. Morgen als het goed weer is, vamos a la playa !!

 

Zaterdag 27 december

Vandaag terug een rustig dagje. In de voormiddag mijn vlucht voor morgen bevestigden wat back-ups genomen van oude filmopnames. Kort na de middag wou ik het kleine strandje hier wel eens zien, dus ik nam bus 25, die bijna een half uur te laat was omdat het hier wederom grote file was. Gisteren kwam ik het Hotel binnen en het was hier ook terug file dus ik ging naar de receptioniste en ik vroeg “Why does everybody want to take this road? It’s always traffic jam here” En haar reactie was met veel overtuiging “That is a VERY good question, I do not know” Ik zei “I’ve been around the city and there are so much other roads” waarop ze zei “I know but somehow, they always end up on this one” Minder dan 50 meter meer naar het oosten loopt een parallelwegen zo om de 50 meter eentje, waar niemand op rijdt, ook hetzelfde geval naar het westen open hier in deze straat, staan ze de helft van de tijd stil. Ik begrijp deze wereld niet.

 

De buslijn loopt natuurlijk ook langs deze wegen eens uit de stad ging het terug vlot, richting playa de Arinaga. Daar zou volgens de receptioniste een klein strandje moeten zijn, maar ik zei, “I’m not big so I will fit on it” Ik ging vooraan in de bus zitten want ik had geen idee waar ik eraf moest en ik vroeg aan de buschauffeur om me af te zetten aan het strand. Hij sprak geen Engels en ik geen spaans dus “playa” was eigenlijk goed genoeg. Aan 1 van de vele stops zei de buschauffeur tegen me “playa” terug en ik zei “graçias señior”, wat sprak ik vlot Spaans toch, soms. Er stond wel veel wind en ik kwam op een soort dijk uit, waar de golven soms zo hard tegenaan sloegen dat je best niet te dicht tegen de kant stond. Ik zag geen strand liggen, rechts had ik een vrij goed overzicht van de kustlijn omdat deze een bocht maakte, maar ook geen ‘playa’. Links dan maar eens gaan zien. Een eindje verderop zag ik inderdaad iets wat voor een strand kon doorgaan. Een strandwandeling maken hier koste ongeveer 1 minuut 40 seconden, dus te ver of verloren lopen, ging hier heel moeilijk of je moest de intelligentie bezitten van een gemiddelde zeekwal. Geen last van kwallen op dit strand, ook niet van strandkwallen. Het zand op dit strand was eerder een mengeling van steendjes en zand, juist nog een flinke portie cementen je had de perfecte betonmix. Vandaar waarschijnlijk dat enkel dit kleine stukje strand tussen alle omliggende betonstructuren en dijken, bewaard gebleven is. Ik zie de milieuactivisten hier al aan elkaar geketend liggen. Save this beach !! Arme stakkers zijn vast verzopen bij springtij want er was welgeteld 3 meter tussen het water en de dijk achter je. Ook links en rechts waren de muren van de dijken als je dus je plaatsje goed koos, zat je mooi uit de felle wind en zo was het echt lekkerenkel in zwembroek in het zonnetje. Als je enkel naar het zand voor je keek en de brekende golven, was met die zon op je gezicht, de vakantiestemming er helemaal terug. Zo lag ik daar ongeveer anderhalf uur, gehypnotiseerd door de golven en het kunstwerk standbeeldje van een spelend jongetje in het water. Hier heerst vrede en er is hoop voor iedereen. Ik kon het me niet laten om toch even te pootje baden, het water voelde even koud aan maar we mochten niet vergeten dat het eind december was en eigenlijk was het met dat in het achterhoofd, lekker warm. Wegens mijn dementie was ik het uur van de bus terug vergeten en dus gokte iken gokte ik verkeerd. Ik heb een half uur moeten wachten en dan nog eens 10 minuten, want zoveel later kwam de bus er door. Zo werd er in de vooravond nog goed gewerkt aan die back-ups en het opruimen van de harde schijf van mijn camera en ging ik een rustige avond tegemoet, met een menselijk uur als bedtijd.

 

Zondag 28 december

Deze morgen opgestaan om te ontbijten en aan de receptie gevraagd of het mogelijk was om uit te checken om 15u30, want het ging een korte nacht worden als het vliegtuig land om 3u45 ’s nachts. Natuurlijk was het mogelijk, voor de zachte prijs van 10 euro. Ook moest ik 36 cent betalen om het telefoontje voor de bevestiging van mijn vlucht dat ik gedaan had vanuit de kamer. Nadien ben ik terug bed ingekropen, niet dat er heel veel slaap nog aan te pas is gekomen, het was precies grote party net voor het hotel. Maar tijd gaat nu eenmaal vooruit, dat is een eigenschap ervan en zo werd het 15u, kon ik me scheren en een douche nemen, om met een fris gevoel aan de afreis te beginnen. Veel zin om nog iets te ondernemen had ik niet, dus ging ik wachten op de bus, die hier zelfs op de autosnelweg voor de luchthaven een busstop heeft. Ik had nog een goeie 8 euro over op mijn buskaart, maar die kon ik kwijt aan een verdwaalde Belg, die om 1 of andere reden in Dublin moest zijn maar hier al 2 uur op de luchthaven rondliep. Zijn creditkaart werkte nieten die zou pas vanaf morgen terug moeten werken. Je komt wat tegen. Hij heette Jan en hij was blij met de kaart. Ik gaf hem wat advies i.v.m. met hotels en bussen en hij zei verschillende keren dat hij blij was eens tegen iemand te kunnen praten, hij sprak geen Spaans. Hij had nog 8 euro op zaken polste even naar mijn bereidheid hem geld te kunnen ‘lenen’, iets waar ik heel negatief en heel duidelijk op gerepliceerd heb. Ik had tijd genoegen hij ook en zo bleven we nog even staan praten. Het was nog maar 16u30en mijn vlucht was pas over 6 uur. Ik vroeg aan hem naar de Thomas Cook desk, een vraag waarop hij snel een antwoord wist want hij was duidelijk hier al veel heen en weer gelopen. Hij kon zelfs zeggen dat het naast het bureautje van Condor was. Op weg daar naartoe, kwam ik grote televisieschermen tegen waar zelfs mijn vlucht al op stond, inchecken bij nr 74-75 en vertrek vanaf gate A. Ik vroeg aan de Thomas Cook desk vanaf welk uur de check-in begon en hij zei “Two hours before departure” De persoon hier sprak vlot Spaans, Duits en Engels. Ik vroeg voor de zekerheid of ik op de passagierslijst voorkwam, want dat dit in Brussel niet het geval was geweest en gelukkig was hier alles in orde, ik kon rustig beginnen aan mijn 6 uur wachten. Ik had wat snacks bij, papier en schrijfgerief, een leesboek en mijn laptop. Toch ging de tijd maar traag voorbij, iets wat een Nederlandse die 4 stoelen verder zat, er niet beter op maakte. Ze zat op alles en iedereen te ‘zaniken’. Op kinderen die hier rondliepen, op mensen die hier werkten, op mensen die zich haasten, om dan een kwartier te staan aanschuiven aan de check-in, overal had ze commentaar op en wist ze hoe het beter kon. Haar man, een nogal simpele ziel op soort rolstoel dat zelf kon rijden, mocht er niet veel op zeggen of ook hij kreeg een vlaag over zich. Sommige mensen zijn enkel in leven omdat het verboden is ze te doden. Dit was zo een mens.