Er is nog plaats
Mijn spiegel is te breed,
er is nog plaats naast mij
Mijn bed is te groot,
net als mijn auto
Mijn armen zijn leeg
niemand om mijn warmte aan te geven
Ik zou mijn spiegel in 2 kunnen breken
mijn bed doormidden kunnen zagen
ik zou met de fiets kunnen rijden,
zolang het maar geen tandem is
Maar wat doe ik met mijn armen?
Mijn warmte?
Wat doe ik met mijn liefde?
Hitman
Sprookje: Onmetelijke wroeging (deel 5)
* Dit is het vervolg van deel 1 van 7 juni, deel 2 van 9 juni, deel 3 van 18 juni en deel 4 van 8 juli *
* Klik rechts op sprookjes om de delen snel terug te vinden *
Ze wou er niet meer aan denken, ze wou stoppen met daar steeds opnieuw aan te denken. Ze keek naar haar handen, ze trilden. Hoe kon ze zo verder gaan? De zon probeerde met de moed der wanhoop over de heuvels haar zonlicht te versprijden. Ze dacht dat haar wraak ging zoet zijn, ging goed aanvoelen. Ze dacht verkeerd.
Het was reeds zondagavond geweest als zijn ouders hem naakt aan het bed gebonden vonden, ondertussen had iedereen van de school al de foto’s en het filmpje per mail gekregen, terwijl hij vastgebonden lag. Ze had nooit die kerel erbij mogen halen. Ze heeft Bjorn verteld wie ze was, wat hij haar aangedaan had, terwijl hij misbruikt werd door Stan. Hij schreeuwde het uit, zelf voelde ze niets. Voelde ze nu maar niets.
Nadat zijn ouders hem gevonden hadden, is hij naakt de straat op gelopen. Recht naar het station. Hij is de sporen opgelopen en is blijven lopen, zijn voeten lagen al volledig open als hij de trein van 20u16 tegenkwam. Hij is nooit gestopt met lopen.
Ze zag steeds zijn gezicht, schreeuwend van pijn en vernedering terwijl ze de camera op hem richte. De pijn, de wroeging was gewoon te hard. Ze wou mooi zijn, maar in de plaats was ze een beest geworden. Er viel nog een traan uit haar oog, terwijl de wind met haar nachtkleed speelde. Ze zag de traan in de ravijn vallen en haar lichaam volgde. Ze bleef kijken naar de traan terwijl ze naar beneden viel. Ze voelde zich plots veel vrijer. Ze zag de traan de grond raken, daar was de verlossing, daar was het einde van haar gedachten.
— THE END —
Ik hoop dat je het een mooi verhaaltje vond.
Bedankt om te lezen. Commentaar, kritiek of gelijk wat, welkom.
Groetjes
BTH
I’m back, whoahaha
Crawling out of the deepest dungeon, rising from the coldest grave. Hurt. Scars that will not disapear.
Hitman came back from the worlds in between. Haunting season is open! Your not safe …
Signed
Over missen en knuffels …
Ik mis iets. Na de pijn komt blijkbaar de leegte. Het is hier een rommelboel, en nog lijkt het leeg. En stil. Ik mag de muziek nog zo hard zetten, het blijft hier akelig stil.
Ik mis het zijn, ik mis het spreken, kijken en lachen. Ik mis het beeld van de toekomst. Ik mis het gelukkig zijn, en het geluk delen.
Ik mis de situatie, maar nee, ik mis jou niet meer persoonlijk. Het doet geen pijn meer aan je te denken. Enkel een beetje weemoed, zoals je denkt aan mooie momenten uit je jeugd.
Als een kadertje aan de muur, een blad in je fotoalbum. Als een herinnering die je koestert, een knuffelbeer uit het verleden, dat in de hoek van je bed zit.
Mijn knuffel weet alles van me. In de leegte, in de stilte, in de toekomst. Hij blijft bij mij, naar waar ik ook ga.
Andy.
Er is hoop, voor mij, niet voor jullie
Ik voel het !! Jaha, eindelijk voel ik het. De hoop. Ik kom terug, ik word terug zoals voorheen. ongeveer, want na zoiets, ben je nooit meer de oude. Nog wat gekker dan vroeger, heb ik de indruk, en met veel meer zin er gewoon mijn gevoel ooit eens te kunnen ingooien.
Waarom is er geen hoop voor jullie?
Vrees !!
Eens ik terug ben, is niets of niemand nog veilig voor mijn gezever. Kruip in je kast, of onder je bed, en beef. Haha. Hitman is coming back soon …
Greets,
Andy
Soms moet je het gewoon eens typen.
Van alle domme fouten die ik gemaakt heb in mijn leven, moet jij 1 van de domste zijn. Had ik er niet over nagedacht? Jawel. Ik dacht dat het kon, ik denk nog dat het kon.
Van alle domme fouten die ik gemaakt heb in mijn leven, moet jij 1 van de beste zijn. Ik beklaag het me niet, ik zou het opnieuw doen.
Van alle domme fouten die ik gemaakt heb in mijn leven, moet jij 1 van de mooiste zijn. Als domme fouten zo mooi kunnen zijn, dan heb ik ook dat van je geleerd. Ik heb zoveel van je geleerd. Ik ben zoveel levenswijzer geworden.
Het was zo dom, zo slim, zo slecht en vooral, het was zo goed.
Het was zo goed.
Andy.
Week 2
Hey alle geïnteresseerden en toevallige voorbijgaanders.
Week 2 na de big bang goed doorgekomen. Ik begin langzaam maar zeker terug op een goeie plooi te komen. Ik moet mijn gedachten nog wel focussen, niet te veel aan denken helpt. Alleen zijn helpt niet.
Ik ben ook nog gekker geworden, ik zit zo in een stadium van “I don’t give a damn” en doe maar. Het is zo precies of ik heb iets gedronken. Ik weet niet of het een tijdelijk verschijnsel is of iets permanent. Ik heb het wel alleen als ik onder vrienden ofzo ben, nog niet zo in mijn schrijfsels. Dat komt vrees ik beste mensjes. Be aware …
Geen dagelijkse portie zelftherapie door te schrijven, zoals je gemerkt hebt. Ik heb zo niet meer de behoefte er veel over te spreken. Ik heb er alles al verschillende keren van verteld, en tientalle keren overdacht. Tijd maakt het beter, en tijd verstrijkt, zoiezo.
Waar ga ik naartoe? Ik weet het niet. Ik ben nog niet zo nieuwsgierig, maar de vraag duikt toch al op.
Greetsss,
Andy.
Dag 7, 8 en 9
Ik leef nog !!
Voor de mensen die dachten dat ik er niet meer was. Sorry sorry sorry.
I’m here, to stay als het van mijzelf afhangt toch.
Ik heb nog iets te veel slechte momenten, vooral als ik opsta of mijn gedachten niet kan verzetten, maar al bij al is mijn humeur leefbaar voor mij en mijn omgeving. ik eet ook terug bij benadering normaal dus ik ga niet in het niets verkrimpen 
Ik geloof dat de toekomst er mooier uitziet dan vorige week. En ik geloof dat de toekomst er mooier uitziet dan 3 maand geleden. Over vorige maand zwijgen we voorlopig nog, ik kan me nog steeds heel moeilijk voorstellen dat ik ooit nog zoiets meemaak.
Andyway, toffe mensen, je hoort nog van me en bedankt voor de berichtjes.
Greets,
Andy
Dag 6
Hai,
Gisteren zijn mijn ouders thuisgekomen van verlof en hier is veel meer activiteit nu, ook heb ik me goed geamuseerd gisterenavond met mijn vrienden. Ik kan dus zeggen dat het een stuk beter met me gaat. Ik heb ook meer zin om iets te doen, met als gevolg dat ik meer mijn gedachten kan verzetten. Ik hoop dat de goeie trend zich verder zet.
Gisterenavond was het american night bij een makker. Het waren dus frieten en hamburgers. Ik heb niet héél veel kunnen eten maar toch redelijk wat. Deze middag woog ik een geruststellende 58 kg.
Met de kookkunsten van mijn stiefvader komt op dat gebied ook alles in orde.
Ik zal wel up’s & downs kennen, en ik heb nu zeker een up. Ik stel de steun enorm op prijs en vriendschappelijke banden worden alleen maar versterkt zo.
Greets,
Andy.
Dag 5
Hey iedereen,
Ik moet zeggen, er zit een lijn van verbetering in. Afgelopen 5 dagen zijn mijn aanvallen van pijn en verdriet langzaam verminderd. Ik ga me nog lang niet “genezen” verklaren, maar het goed om te weten dat er een verbetering aan de gang is. Mensen op de chat, mensen die langskomen of waar ik langsga kunnen me regelmatig voldoende afleiden om de pijn even te vergeten.
Als ik opsta ’s morgens, en als ik hier alleen zit en niet goed weet wat doen (omdat ik nog in niet veel zin heb) dan is het het ergste. Dan is dat ziekmakende gevoel in de buik opvallend aanwezig, en dan gaan mijn gedachten naar al het moois dat ik gehad heb. En nee, eigenlijk wil ik dat niet vergeten, ik wil dat nooit vergeten. Als ik ooit daar nog maar weinig van herinner, dan mogen ze eutanasie op mij plegen. Wat is het leven waard zonder je mooiste herinneringen?
Voor de mensen die ook maar een beetje om deze sukkel geven, ik heb gisteren een pizza gegeten, en hij is binnengegaan. Ik kan niet zeggen dat het mij gesmaakt heeft, maar je mag dan ook niet te veel verwachten. Het is precies iemand die verlamd is die terug moet leren stappen. Beetje bij beetje, stapje voor stapje, met up’s & downs, met aanmoedigingen en steun, zal ik ooit terug in het veld dartelen, tussen de bloemetjes, de kleuren en de geuren. En wie er aan mijn hand zal naast mij lopen, dat weet ik niet.
Mijn gewicht? No one gives a shit. Maar ik moet het in het oog houden en vermits ik ermee begonnen ben zal ik ermee verder doen. Dankzij pizza en bezoek gisteren waardoor ik veel limonade binnengekapt heb, woog ik deze morgen 200 gram meer dan gisterenmorgen. (steeds met T-shirt, boxer en kousen) Dat is dus 57,5 kilogram. Maar misschien ook dankzij pizza, had ik deze morgen geen honger, ik heb het gras afgereden en wat gezweet, en toen ik daarnet mijn bad nam ging ik (weliswaar volledig naakt deze keer) op de weegschaal staan en de cijfers waren hard. 56,7. Dat heb ik volgens mij laatste 10 jaar niet meer gewogen. Ik heb me dus promp wat corn flakes uitgegoten, die ik nu aan het opeten ben.
Vanavond heb ik mijn verzet met mijn beste vrienden, en er zullen vettige hamburgers zijn. Ik hoop dat ze me tenminste een beetje zullen smaken.
De rest is voor morgen, bedankt om te lezen, bedankt om er te zijn.
Andy
