Luchthaven en gewicht
“Hoeda? Mijn koffer is 3 kilo te zwaar en ik moet bijbetalen? Heb je mij al eens goed bekeken?”
-”Hoe bedoel je meneer?”
-”Ja, of je mij al eens goed bekeken hebt, hoeveel weeg ik denk je?”
-”Euhm …”
-”Ik zal het je zeggen, 58 kilogram. Die kerel hier achter mij mag evenveel meenemen van bagage als ik, hoeveel weegt hij denk je? Zeker 100 kilo !! Vind je nu niet dat je overdrijft met 3 kilo van mij aan te rekenen?”
Ja, ik vind dit niet logisch. Pech voor alle vette mensen, maar ik vind dat je je gewicht van jezelf EN je bagage moet bij elkaar tellen en dat daar een maximum op moet staan. En dan per kilo bij betalen. Toch veel logischer? Laat ze maar hamburgers schrokken, laat hun maar rollen in het vet, alleen hopen dat je er niet naast zit op een vliegtuig want anders neemt hij nog plaats van jouw stoel in ook. De schurftige stinkerd ! En blijf aub van je kruis man !
Ik trek echt de lijn op het moment Mr. Michelin in slaap aan het vallen is en je die massa dreingend als een schaduw over je heen voelt komen. Gorgelend geluid uit zijn open mond, waarschijlijk staat het vet tot bovenaan zijn slokdarm. Terwijl je compassie begint te krijgen met de erwtjes in blik, word je langzaam maar zeker platgedrukt. Wat moet je beginnen tegen een pro sumo worstelaar? Hey vunzige vetzak schuif eens op man! De lucht wordt uit je longen geperst en je krijgt ongeveer alle kleuren die een mens normaal niet kan hebben. Je bent niet zeker of je nu door een tekort aan lucht gaat sterven, of van zijn luchtje die je uit alle macht in je longen probeer te krijgen.
Je enige geluk is dat je met een goeiekope maatschapij vliegt en dat de stoel waar je op zit, niet het gewicht van jou en hem aankan, waardoor je stoel breekt en aan de andere kant van de gang op de mensen hun schoot vliegt, met jij er nog op. De vettigaard tuimelt op de middengang en rolt als een uit zijn sokken gegroeide sneeuwbal naar voren. Stewardessen vliegen alle kanten op en je hebt zin om keihard “Strike!!” te roepen. Het gat in de muur naar de cockpit doet je echter beseffen dat het goed mis aan het gaan is. Terwijl het vliegtuig neerstort denk je, dit is in ieder geval beter dan te stikken onder zijn gewicht en geur. Een egoïstische gedachte denk je dan, als je iedereen hoort gillen en bidden.
Greets,
BTH
Sprookje: Onmetelijke wroeging (deel 4) (8 juli)
* Dit is het vervolg van deel 1 van 7 juni, deel 2 van 9 juni en deel 3 van 18 juni *
*Klik op “sprookjes” om de andere delen snel terug te vinden*
Ze stond nog steeds aan de rand van de ravijn. Hoelang stond ze daar al? Ze had haar nachtkleed nog aan, en de zon stond al laag aan de hemel. Maar haar gedachten gingen verder, verder de geschiedenis van wat er gebeurd was volgend. De dag na de mysterieuze verandering van lichaam. De dag dat ze haar dromen zou kunnen waarmaken hebben. Ze hield van Bjorn. Ze hield zoveel van Bjorn dat het pijn deed. En toch had ze haar wens van hem te kunnen krijgen niet gebruikt om gelukkig te worden. Ze wou wraak.
Het was net na schooltijd, het weekend werd ingezet. Ze had net dag gezegd tegen haar nieuwe vriendinnen, en stond op punt naar huis te vertrekken toen Bjorn plots naast haar opdook. Ze was lichtjes verrast maar legde haar gezicht snel weer in de plooi.
“Hoi Bjorn”
-”h..hey jennifer”
-”Scheelt er wat?”
-”Nee, nee, alleen .. euhm. Misschien, als je zin hebt, of als je kan, als je mag euhm. Er is een fuif morgen, wil je gaan?”
Ze glimlachte naar hem. Haar glimlach werd breder. Ze zag wat hij dacht, ze zag hem trillen op zijn benen. Ze begon te lachen, hard te lachen. Net toen ze dacht dat hij in elkaar zou stuiken, hield ze op en zei “Maar natuurlijk wil ik gaan, ik ga toch naar alle fuiven hier”
Hij hield zich staande, het koste hem enorm veel kracht en moeite. De woorden kwamen er onzeker en raspend uit “Zin om met mij te gaan?”
Dit keer lachte ze niet zo hard, eerder een schalks lachje.
“Ja, waarom ook niet, kom je me oppikken om halftien?”
Hij moet haar woorden nog aan het verwerken geweest zijn want hij gaf nog geen antwoord toen ze zich omdraaide en hem vanover haar schouder nog even aankeek. “Tot morgen!”
Het was zaterdagavond, ze blonk!! Ze keek nog eens goed in de spiegel, haar ogen waren afgelijnd en leken nog meer licht te geven dan normaal. De blos die ze opgedaan had was nauwelijks nodig, maar het gaf haar een gezonde tint voor als ze even zou verrast worden. Haar haren golfden over haar schouder, ze had er achteraan een speld in gedaan, maar een deel had ze laten loshangen. Ze leek wel een princes recht uit een sprookje. Haar ogen glinsterden, niet van vreugde, wel van plezier, want het spelletje was nu goed begonnen.
De deurbel ging, daar stond hij. Wat was hij knap! Hij had er alles aan gedaan om er nog beter uit te zien dan gewoonlijk. Hij leek zelfzeker maar ze zag dat hij zijn zenuwen nauwelijks de baas kon. Hij wou iets zeggen toen ze in het volle licht stapte, maar zijn mond bleef halfopen staan. Ze lachte schalks, en gaf hem een tik op zijn hoofd. “Laten we gaan” zei ze, want ze was bang dat hij anders niet in beweging te krijgen was.
De muziek was schitterend, ze stond op de dansvloer, liet haar lichaam drijven op de golven van de muziek en ze zag dat iedereen naar haar keek. Ze proefde macht. Het smaakte ongeloofelijk zoet. Ze ging voor Bjorn dansen. Hij stond als genageld te kijken. Jaloerse blikken kwamen van alle richtingen. Ze boog naar hem toe.
“Weet jij ergens een rustiger plekje?”
- “Mijn … mijn ouders zijn op weekend … ” Zei hij alsof hij verrast was van zijn eigen woorden.
- “Fijn !! Laten we bij je thuis dan nog even iets drinken ofzo”
Ze was dicht tegen hem komen zitten. Je zag dat hij het niet geloofde.
“Je droomt niet hoor Bjorn, ik zit hier voor je, wil je me niet meer?”
Hij kreunde, er leek een “jawel” uit te komen.
“Wel, laten we dan naar je slaapkamer gaan. Heb je geen koord ofzo? Ik heb zin om je vast te binden zodat je niet kan gaan lopen als ik je wil verwennen. Deze avond ben je van mij, van mij alleen”
– Einde deel 4 –
Over wormen en hondjes !
Ben jij een fan van wormen? Van die glibberige groene? Ik ook niet, ik maak daar jacht op. Kruip ik ’s nachts tussen de struiken, op zoek naar een nog glibberige groene, die de nacht daarvoor aan mijn waakzame oog zou ontsnapt zijn. En ze weten het al zenne, ze kennen mij.
Eens ik na lang zoeken of in stilte afwachten in mijn ‘hide out’ toch zo eentje kan ‘ambushen’, dan moet je ze horen gillen. wormen gillen dus als een 16 jarig meisje bij een optreden van Justin Timberlake. Na die ijselijke, en vrij opwindende gil, beginnen ze steevast te smeken. Ik heb gehoord van Tadeusz dat ze zelfs optredens geven om hun leven te sparen. Ik heb ze nog nooit de kans gegeven, meestal raken ze niet verder dan “Heb gena…” *splet*
Dan mag je naar 1 of andere sukkelaar zijn voortuintje zoeken om die smurrie van de onderkant van je schoen te krijgen. Sta je daar precies als een idiote hond die een behoefte moet doen met je schoenen in het gras te schuiven. Laatst kreeg ik nog een bronstige chiwawa tegen mijn been aan. Ik heb die er nogal met geweld afgetrapt, want ik wou geen plekken op mijn broek begrijp je. Toen heb ik ontdekt dat ik talent heb om rugby te doen, dat zijn ook van die verre hoge goalen. Ik heb dat beest nooit meer weer gezien, en ik denk zijn eigenaares ook niet.
Vriendelijk madammeke zenne, alleen dat ze tegen mij altijd Danny zegt en denkt dat ik haar kleinzoon ben. Ik zeg altijd nee tot ze me 50 euro geeft, dan knik ik heftig ja, en vraag ik vriendelijk hoe het met bomma is. Dan begint te spreken over haar artritis, en dat ze ooit eens vast gezeten heeft in een lift. Als ze aan het verhaal begint van toen ze voor het eerst wiet gerookt heeft (was vroeger een hippy) begint ze meestal weg te dromen, en die kans moet je grijpen om er ongezien vandoor te gaan, want die kans heb je maar 1 keer. Ik heb daar eens 4u30 gestaan terwijl ze zich aan mijn arm aanklampte. Ze heeft mijn arm niet losgelaten tot ik al zeker 8 km met open deur op de E40 aan het rijden was, toen heeft ze moeten lossen, tot grote ontsteltenis van de bestuurder achter mij die haar maar net kon ontwijken en los over een chiwawa gereden is daardoor. Tiens, dat zou wel de hare kunnen geweest zijn als ik het zo nu bekijk.
Greets,
BTH
Huis is verkocht.
Hey,
Sorry, is een tijdje geleden dat ik nog iets gebloged heb, maar ik ga het goedmaken
Mijn huis is verkocht. Naar aanleiding daarvan had ik graag een melig gedichtje gepubliceerd, dat ik geschreven heb een tijdje terug toen ik voor mezelf afscheid van het huis genomen heb.
Afscheid van een huis
Dag blauwe badkamer,
bron van hygiëne,
bij jou kon ik altijd wegdromen,
van azuurblauwe zeeën.
Dag grenen slaapkamer,
plaats van rust,
in goede en slechte tijden,
was je er steeds om me te omhelzen.
Dag vijvertje,
met watervalletje en kikker,
nog steeds hoor ik je kabbelen,
ik zal hier niet zijn in de lente om weg te dromen bij je bloemen
Dag mazoutkachel,
had toch eerder gezegd dat je ook petrolium wou,
we hadden beter met elkaar opgeschoten,
dank je voor je warmte in de kille ochtenden.
Dag grote garage,
ondaks de zware poort en moeilijke weg,
was je steeds een veilige plaats voor mijn auto,
ookal stond je appart, je hoorde er zeker bij.
Dag badkamerspiegel,
herinner de tijden dat ik zingend voor je stond,
en vergeet de tranen,
je liet me zien wie ik was en mezelf beter kennen.
Dag mooie huisje,
oord van warmte en liefde,
met tranen in de ogen moet ik je laten staan,
je kan niet mee met de reis van mijn leven.
Bedankt voor een thuis te zijn,
de 2 jaar leken veel langer,
maar waren veel te kort,
ik zal je nooit vergeten.
Hitman
