Opgelet !! Extreem gezever gevaar …

* Dit is het vervolg van deel 1 van 7 juni, en deel 2 van 9 juni. *

Elana zag Bjorn’s mond in een glimlach trekken. Zijn mond ging open en het leek wel eeuwen vooraleer ze doorhad welke klanken er in haar oren kwamen. Hij lachte. Hij lachte steeds harder en harder, en sloeg met zijn hand op de schouder van een vriend. Allemaal stonden ze nu te lachen, te schateren. 1 Van zijn vrienden zonk op zijn knieën van de slappe lach. In de ogen van Bjorn sprongen tranen van het lachen, in haar ogen sprongen eveneens tranen. Het was alsof ze in zijn open mond gezogen werd, in zijn keel, ze stuiterde tussen zijn stembanden als een bal in een flipperkast, en toen werd alles zwart.

Het was een witte plafond, dat herinnerde Elana zich nog goed. Ze herinnderde zich haast niet meer van de schreeuwbuien, de verwijten die ze naar de verpleegsters gooide, hoe ze alles wat ze in handen kreeg rondsmeet en kapot sloeg. Maar gebonden op het bed, starend naar die witte plafond, dat herinnerde ze zich nog goed. Het was daar dat ze haar lichaam voor het eerst vervloekte, het was daar dat ze met heel haar hart en ziel wenste de schoonste vrouw van de wereld te zijn. Het leven zou zoveel gemakelijker zijn, zoveel simpeler. De mooiste vrouw … Ze sloot haar ogen, haar gedachten dreven weg, terwijl ze danste op wolkjes in een wit gewaad. Haar mooie blote voetjes die een pirouette maakten, was het laatste was ze haar herinnerde.

Elana opende haar ogen, en staarde naar het eikenhoutte plafond. Ze probeerde haar gedachte te ordenen. Dit was geen kamer in de dienst psychiatrie, dit was evenmin een kamer in het weeshuis. De kamer was netjes, de kamer was … prachtig. Een man van middelbare leeftijd deed de deur open. “Opstaan meisje, straks ben je nog te laat op school!” Hij glimlachte en deed de deur weer dicht. Ze meende de man te herkennen. Waar had ze hem nog gezien?
Ze rekte zich uit en probeerde de slaap uit haar ogen te weren. Naast het bed lagen de kleren netjes gevouwen klaar. Mooie kleren. Ze ging op de rand van het bed zitten en haar aandacht werd getrokken door haar voeten. Ze zag die voeten nog zo draaien op de wolkjes. Ze wreef in haar ogen, want ze zag niet haar eigen voeten. Haar droom zat blijkbaar nog in haar hoofd, dus schudde ze hard met haar hoofd. De blonde haren vielen voor haar gezicht. Ze slaakte een korte gil en sprong recht. Iets in haar ooghoek bewoog mee en ze keek recht in de spiegel. Genageld aan de grond stond daar een prachtige jongedame. Ze bleef er naar staan staren. “Het is uitgekomen” was hetgeen ze telkens opnieuw dacht, ze merkte dat ze het zelfs luidop zei. “Het is uitgekomen”
Ze herkende die trekken op haar gezicht, het was … Het was Jenny, die blonde trut van haar klas !! Alleen, ouder. Ze probeerde de gedachte uit haar hoofd te bannen dat dit enkel maar een droom zou kunnen zijn, ze liep naar de spiegel, en zag het geluk in haar groene ogen schitteren. Ze voelde zich zo geweldig !! Haar lichaam was prachtig gevormd. Ze gooide haar slaapkleed uit en bewonderde haar eigen naakte lichaam. Ze streek over haar gezicht, haar borsten en haar buik. Perfect, glimlachte ze, en ze zag dat haar glimlach betoverend was. Ze holde naar haar stapeltje kleren, en deed ze snel aan. Voor ze door de deur ging, keek ze nog eens in de spiegel, ze streek door haar ongekamde haar en zag dat het haast perfect viel. Nee, ze was nog een stuk mooier dan haar klasgenoot, of haar klasgenoot was nog een stuk mooier geworden. Ze dankte de hemel, of wie dit ook gedaan had, en rende de kamer uit, naar beneden.

“Dag papa, dag mama” zei ze opgewekt toen ze de keuken binnenkwam.
- “Hey hey, wat zijn wij goedgezind vandaag” zei haar vader. “Mama heeft voor je verjaardag pannekoeken als ontbijt gemaakt”
Je verjaardag …
- “En hoeveel kussen krijg ik voor mijn verjaardag papa?”
- “17 natuurlijk, kom maar es hier jij!!”
Bijna 3 jaar waren er verstreken sinds haar laatste herinnering.

Ze kwam de speelplaats op, iedereen keek naar haar en glimlachte, zwaaide of riep “hey Jenny! Gelukkige verjaardag!” Enkele van haar Jenny’s klasgenoten en vriendinnen stonden meteen rond haar te kletsen. Ze was erg onwennig, maar probeerde normaal te doen. Ze keek de speelplaats rond, maar vond haar vroegere ik niet.

Bjorn stond 7 meter van haar verwijdert, hij moet zich daar geplaatst hebben om haar te kunnen bewonderen. Hij keek haar nooit echt rechtstreeks aan, maar ze had hem vroeger goed genoeg in het oog gehouden om te weten dat hij alles zag wat ze deed. De bel ging, en ze volgde haar klasgenoten naar de rij. Bjorn was blijkbaar slim genoeg om in haar pad te gaan staan, zodat zij hem passeerde. Hij durfde haar niet aankijken. Zat die sukkel nog steeds op haar te hopen?? Toen ze aan hem voorbij kwam zei ze “Hey Bjorn” en gaf hem een betoverende glimlach. Hij werd meteen rood en stamelde “hey, euhm hey Jenny, gelukkige Jennifer verjaardag, euhm…” Ze knipoogde en ging verder. Ze zag in haar ooghoeken hoe zijn makker hem schouderklopjes gaven en hem feliciteerden. De volgende uren spookte wraak door haar hoofd.

– Einde deel 3 –

* Dit is het vervolg van deel 1 van 7 juni. *

Ze opende haar ogen voor de eerste keer. Haar moeder hield haar in haar armen, en sloot haar ogen voor de laatste keer. “Elana” waren haar laatste fluisterende woorden. Dit wondertje, met de bruine oogjes, wist niet dat dit 1 van de vredigste momenten uit haar leven ging zijn, geborgen in de armen van haar moeder.

Elana zat in de zandbak te spelen, alleen. De andere kindjes waren tikkertje op hoog aan het spelen. Ze had kort bruin haar al had ze het liever langer gehad, zoals de andere meisjes uit haar klas. Maar haar haar was dun, splitste snel en knoopte hard. De zusters van het weeshuis hadden niet de ambitie veel tijd in haar haarverzorgin te steken, dus hielden ze het kort. Het waste en droogde ook veel gemakkelijker.
Ze vond het helemaal niet erg dat ze niet mocht meespelen, meestal toch niet. De kindjes staarden anders toch maar naar haar geboortevlek op haar wang, en als ze zich afzijdig hield, werd ze ook niet gepest. Ze had een putje gemaakt in het zand, en wou dat ze zichzelf kon verkleinen en zich daarin wegstoppen. Maar in plaats daarvan, bleef ze groeien.

“Proficiat met je 14de verjaardag Elana” zei haar kamergenote, Shana, ’s ochtends. Ze waren nu terug even oud. Shana had kort zwart haar, en bijna even zwarte ogen die konden schitteren als zwarte diamanten. Elana was stiekem wat jaloers op die ogen, ook op haar schoolresultaten. Shana had ook de gave met iedereen overweg te kunnen. Niet toevallig moest ze daarom met Elana de kamer delen. Maar veel meer dan overeenkomen deden ze niet. Als Elana voor haarzelf dan toch een beste vriendin moest hebben, dan was het wel zij. Alleen al omdat ze haar soms een beetje moed gaf als ze ’s avonds in bed lag te snikken. Nu ze 14 geworden was, besloot ze nog een poging te doen om een gunst te vragen aan de zusters.
“Zuster Anna, mag ik mijn haar laten groeien?” vroeg ze wat verlegen.
- “Elana kind, ben je er heel zeker van dat je dat elke morgen wil ontstroppen, en 2 keer per week goed wil wassen?”
- “Ik ben van niet veel dingen méér zeker zuster” probeerde ze met het beetje overtuiging dat ze in haar had te zeggen.
- “Wel, ok, tenslotte ben je vandaag 14 geworden. Ik zal het melden aan de andere zusters deze avond.”
- “Dank u zuster” zei ze met ingehouden blijdschap.
Als het lang genoeg zou zijn kon ze het deels over haar geboortevlek laten hangen. Misschien zou Bjorn van het 3de haar wel zien staan dan. Misschien zou hij dan minder naar de borsten van die blonde del zitten staren. Misschien … Ach, wat zou het, ze wou er niet te hard op gefixeerd raken, na zoveel teleurstellingen leer je dat wel.

Bjorn was een jongen van 15. Niet onmiddellijk de mooiste, maar met zijn blauwe ogen en blondbruine haar kon je hem zeker niet mis noemen. Niet onmiddellijk de populairste, maar hij hield zich goed staande. Hij had wat vrouwelijke aandacht, en af en toe durfde hij wel eens staan kussen met een meiske. Hij was echter zo ambitieus, om miss populair en tevens blonde trut van haar klas, voor hem te winnen, en daarom wou hij zich niet vastzetten door lang beginnen te verkeren. Maar eens Elana’s haar wat langer was, en ze een camoefleerende poeder mocht kopen, zou zij hem wel op andere gedachte brengen. Misschien mocht zij dan eens wat geluk proeven.

Binnen 2 weken was het fuif van de plaatselijke jeugdbeweging. De eerste fuif waar ze van het weehuis naartoe mocht, al moesten al de 14 jarigen stipt om 12u30 in het weehuis zijn En om 1u00 zonder uitzondering op de kamer, lichten uit. Haar haar was al goed gegroeid, al moest ze er regelmatig een centimeter laten afknippen, om het splitsen tegen te gaan. Iedere ochtend en avond zat ze zwoegend met de kam voor de spiegel. Shana had het wel in de mot, maar ze was slim genoeg er niets van te zeggen. Soms keek ze wel met meelevende ogen, bange ogen zelfs, naar Elana, als ze hoop in haar ogen zag schitteren. Dit kon Elana’s gedrevenheid niet tegenhouden, in tegendeel. Morgen zou ze Bjorn vragen of hij zin had met haar naar die fuif te gaan. De kriebelingen in haar buik waren niet te negeren, ze moest het proberen gewoon.

Ze nam al haar moed bij elkaar, haar hart klopte in haar keel, en ze verbaasde zich dat haar benen alsof ze een eigen wil hadden, begonnen stappen richting Bjorn. Alles leek zo traag te gaan, de tijd hield precies de adem in.
- “Hey Bjorn” hoorde ze haarzelf zeggen.
Bjorn keek ietwat verbaasd omdat ze niet zoveel met elkaar spraken “Hey, euhm, Elina”
Ze liet zich niet van haar stuk brengen. Ze zag zijn vrienden haast ongemerkt dichterbij schuiven, hier stond iets te gebeuren.
“Heb je zin om volgende week met me naar de fuif te gaan?” vroeg ze op nonchalante wijze. Ze forceerde een glimlach maar liet haar niet zo ideale tanden niet zien. Ze begreep niet hoe ze zich staande kon houden, want haar benen konden het elk moment begeven. Bjorn zijn vrienden, die de vraag gehoord hadden, schoven nog wat dichterbij.

– Einde deel 2 –

“Dit was niet de bedoeling. Zo heb ik het helemaal niet gewild.” Ze stond daar tegen zichzelf te praten, niemand die haar horen kon. Ze was gekleed in een witte nachtjapon, gekleurd met enkele roze en blauwe beertjes. Het was haar favoriete nachtjapon, ze had het al van toen ze nog heel jong was, toen ze nog anders was. Toen een stuk te groot, nu iets te kort. Haar sexy benen kwamen iets te vroeg vanonder het kleed. Ze keer er naar en vervloekte die benen.

Het briesje dat er stond, speelde met haar lange blonde haren. Het werd in golven tegen haar gezicht geblazen. Enkele haren bleef aan de hoek van haar prachtige lippen plakken. Lippen waar iedere man week van wordt. Ze nam de haren, en keer er een tel naar. Ze schitterden in de ochtendzon. Met een snok trok ze ze uit. De pijnscheut was heviger dan ze had gedacht. De pijn was heerlijk. Ze deed haar ogen dicht en concentreerde zich op de pijn, op het steken, op het bloeden van de wond. Maar al snel werden de beelden van het verleden terug op de binnenkant van haar oogleden geprojecteerd. Snel opende ze terug haar ogen, maar de beelden gingen niet weg. Een traan welde op in 1 van haar smarachtgroene ogen. Ze boog zich wat voorover en de traan viel naar beneden. Ze keek de traan na, terwijl deze viel in de diepte. Zover haar zicht het toeliet, zag ze de traan vallen, dieper, steeds dieper in de ravijn.

– Einde deel 1 –