Opgelet !! Extreem gezever gevaar …

* Dit is het vervolg van deel 1 van 25 april, deel 2 van 28 april, deel 3 van 4 mei en deel 4 van 21 mei *

Knor had het schot niet verwacht, niet zo snel. Normaal wordt er toch eerst nog wat gezegd? Krijg je de kans om tenminste te smeken ofzo? Nee, de verschroeiende pijn in zijn borst kwam zeer onverwacht. Terwijl hij naar adem hapte, dacht hij even dat hij het schot later gehoord had dan dat hij de pijn voelde, maar het kon evengoed het 2de schot zijn.

Bigda, de vrouw van Knor, duwde op het groene knopje van haar GSM. “Hallo?” zei ze, want het nummer dat haar belde kende ze niet. Wat? Waarom is hij daar heen? Hoe … ? De puzzelstukjes kwamen voor haar plots op hun plaats terecht. “Dit loopt fout af” dacht ze luidop, terwijl ze haar GSM liet zakken. Even stond ze als versteend, toen ze plots als een wervelwind in actie schoot, ze greep haar sleutels en spurte naar haar wagen.

Knor was door de 2 rake treffers achteruitgeslagen en lag half overeind tegen de muur van de gang, naar adem happens als een vis op het droge. In de living zag hij nog vaag de schutter staan. Hij hoorde de achterdeur intrappen en hij zag hoe Steven de klusjesbever zich draaide naar het geluid, zijn wapen in aanslag. Terwijl zijn zicht tunnelig werd, zag hij nog net de hersenen van Steven uit de achterkant van zijn kop spuiten. De pijn was weg, en hij begreep niet waarom zijn paniek langzaam verdween. Een heerlijke rust overviel hem terwijl hij zijn ogen sloot. “Hier is hij ! Hoorde hij Frits zeggen. Een andere bekende stem riep nog naar hem, wegstervend in de verte. “Chief!! Verdekke, chief !!”

— THE END —

Ik wil iedereen nog bedanken voor het lezen van mijn verhaaltje. Reacties, commentaar en kritiek mag je gerust geven!
Greets,
BTH

* Dit is het vervolg van deel 1 van 25 april, deel 2 van 28 april en deel 3 van 4 mei *

Met loeiende sirenes scheurden de politiewagens door het dorp. Bij de afslag langs het water, slipte de 2de wagen bijna de rivier in. Jozef de vos zei dat het beter was 3 seconden later aan te komen maar wel nog levend, dan te verongelukken. Maar nu was het rechtdoor en de wagens haalden snel de 100km/uur. De deur van Frits de kater was nog 30 seconden …

Maurice de os kwam net met zijn tractor van het veld. Hij was boer net buiten het dorp, en reed met een enorme aanhangwagen hooi naar de manège aan de andere kant van de rivier. Hij moest daarvoor de brug over en sloeg aan het water linksaf. Hij reed met een oude tractor, die burdelderde en kreunde om het gewicht van de enorme kar voort te trekken. Hij hoorde daardoor de scheurende politiewagens niet komen.

“Pas op !!” riep een politiehond nog vanop de passagierszetel, maar het was al lang te laat. De eerste politiewagen knalde met volle snelheid tegen de tractor, schoot omhoog, de kabine van de tractor afrukkend, kwam op zijn snuit terecht, rolde op zijn dak en schoof het water in. De 2de politiewagen had nog tijd om vaar te minderen, week uit en raakte met de linkerhoek van de auto nog net de aanhangwagen van Maurice. De auto draaide achterstevoren en knalde met zijn achterste in een rijhuis.

Knor had net de laatste hand gelegd aan het vastbinden van Frits, toen hij de sirenes hoorde. “Dit kan toch niet meer” mompelde hij, en nam de benen. Hij stormde van de trap toen hij plots een enorm klap hoorde, en nog 1, en nog 1. Van het verschieten miste hij de laatste 3 treden en kwam pal op zijn buik aan de voet van de trap neer. Weer vloekte hij. Hij strompelde recht en liep richting achterdeur. Als Frits de waarheid zei, en Knor het bij het rechte eind had, zou hij straks de dader in zijn poten hebben.

Jozef de vos zijn kop tolde en even wist hij niet meer waar hij was. Toen hij zijn ogen open deed zag hij de ravage van de traktor door de rook die vanuit de motorkap kwam. De rook prikte in zijn ogen en toen besefte hij dat er geen voorruit meer in de auto zat. De bestuurder, een goede politiehond en vriend van hem, was blijkbaar door de voorruit gevlogen en plakte tegen de muur van een huis. De andere politiewagen kon hij nergens zien, maar hij herinnerde zich dat hij die door de lucht had zien vliegen. Hij nam de politiradio en melde het ongeval en vroeg om verschillende ambulances. Hij moest door de voorruit kruipen want de zijdeur zat gekneld. Hij strompelde richting Frits zijn huis, dat 100m verder lag.

Knor rende door de straten, maar echt snelheid maken kon hij niet. Zijn hart klopte in zijn keel en hij kon haast geen adem halen. Had hij nu maar een motor gehad. Het was zeker nog 500m, hij moest even rusten, of hij zou snel een ambulance nodig hebben. Op het moment dat hij dit dacht, kwam een ambulance van achter de hoek gevlogen. Even dacht hij dat zijn verbeelding met hem op de loop ging, maar de ambulance reed verder en gierde door de bocht richting de rivier.

Sven de pinguin sprong uit de ambulance die als eerste aankwam aan het ongeval. Hij zag een politiewagen tegen de gevel plakken, en daar niet ver vandaag lag een hoopje dat op een politiehond leek, in een enorme plas bloed. Achter de tractor lagen restjes van Maurice de os, overal verspreid in een horrorachtig tafereel. Hij zag onmiddelijk dat deze 2 niet meer in leven waren. Was er geen 2de politiewagen? En waar is Jozef? Hij zag schuursporen richting het water gaan. 2 seconden laten dook de pinguin in het water.

Jozef de vos liep door de achterdeur van Frits de kater. Hij zag dat deze ingetrapt was, dus trok hij zijn wapen. Die tip van een buurman van frits klopte dan toch. Hij keek rond op de benedeverdieping, en keek in de badkamer, niets verdachts. Hij sloop de trap op, en contrloleerde de kamers. Niemand te vinden.

Knor was terug wat op adem en stapte goed door. Het duurde niet zo lang, al leek het een eeuwigheid voor hem, vooraleer hij voor de deur stond van waar hij moest zijn. De rolluiken waren af. Hij was onderweg wat gekalmeerd, maar nu begon zijn bloed weer te koken. Hij had even de intentie om de deur in te trappen, maar voelde toch eerst aan de deur. Tot zijn verbazing ging ze open. Hij stapte behoedzaam het gangetje door, en ging de living binnen, daar was het opvallend donker, en hij wist eigenlijk niet goed wat hij van plan was. Plots ging het licht aan en hij keek recht in de loop van een pistool.

– Einde deel 4 –