Opgelet !! Extreem gezever gevaar …

Niet zo heel lang gelden was er eens een prinsesje van een klein maar mooi land. Ze was de enige troonopvolgster van haar moeder, de koningin. Haar vader was gestorven in een heldhaftige strijd tegen de machtige draak Protelia. Protelia was ook niet meer, want een jaar later sloeg ze tijdens een hevige storm, te pletter tegen een bergflank.

Nu was er vrede in dit mooie koninkrijk, waar mensen, elfen, dwergen en tovenaars het rijk verdedigden tegen invallen van orken en ogres.

Maar ook vanbinnenuit loerde het kwaad, want in het bos der duisternis huisde een boze heks. Ze was de halfzus van de koningin en begeerde de kroon. Daarvoor moesten de koningin en het prinsesje sterven. Een bestorming met de enkele fanatiekelingen die ze onder zich had, was geen optie om de koningin en het prinsesje uit te schakelen. Het koninklijk leger was veel te sterk. De boze heks had maar 1 optie, ze werkte in het geheim aan een atoombom om het kasteel en zijn bewoners met de grond gelijk maken.

Er waren niet altijd dwergen en orken geweest. Net als zoveel rare wezens, waren ze een genetische afwijking van een ontploffing. Niemand wist toen dat dit een kernproef was van de boze heks. Vanuit haar racketlanceerbasis richte zij de atoombom op het kasteel, waar de niets vermoedende prinses voorlichtingsles kreeg van haar moeder. Nog even, en het mooie kasteel zou veranderen in een machtige vuurbal en een grote padestoelen rookpluim. De boze heks keek alles nog eens goed na, en begon de aftelling van de racket…

Maar de KGI (koninklijke geheime intelligentiedienst) had ook niet stilgezeten. Zij hadden een onderzoek gestart na de geheimzinnige ontploffing, en waren zo achter de plannen van de boze heks gekomen. In het geheim waren ook zij bezig geweest met een SDI verdediging. En zo gebeurde het, dat de atoombom nooit haar doel trof. De boze heks was waanzinnig van frustratie, en nam haar voodoopop. Ze martelde de prinsis, uren en uren, tot ze op het eind van haar krachten was. Het leger werd in allerijl in gereedheid gebracht, en reed uit naar het bos der duisternis. Daar aangekomen riep de heks ter bescherming een vuurspuwende draak op. Hij was 12 meter hoog en 30 meter lang. Velen van het leger hadden ook tegen Protelia gevochten, en hun gruwelijke brandwonden begonnen terug te branden. Het leger raakt in paniek, nog voor de draak met zijn vleugels sloeg op om te stijgen. Gelukkig had Rambo zijn bazooka mee, en richte het op de kop van de draak. De raket ging dwars door het oog en ontplofte in de kop van de draak. De draak brulde het uit, omdat het een oog kwijt was. Zijn hersenen staken gelukkig voor hem in zijn teelballen, en zo kwam het dat Rambo verteerd werd in vlammen, onder een krijsend gegil.

Alle hoop was nu gesteld op Marloen de tovenaar. Tot grote ontsteltenis van de vele dappere soldaten die gillend wegliepen voor ze in vlammen opgingen, had Marloen zich net verslikt in zijn koffie. Na enkele minuten, die voor velen eeuwig leken, en voor nog vele anderen, eeuwig zullen blijven duren, had Marloen zijn hoesbui onder controle en sprak de spreuk, die later het meest beroemd en gevierd zou worden in dit land. “Drakolus Castrates !!” De draak gilde het uit als een balerina die met haar achterste op een staak viel, om nadien morsdood naar beneden te vallen, bovenop Marloen.

De boze heks liep daarop in paniek haar huis uit. Daarbij lette ze niet op het trapje, dat ze al jaren dacht te herstellen, en viel met een kreet voorover. Ze kwam onzacht op haar hoofd terecht en brak haar nek.

En zo kwam het, dat op een dag, het prinsesje volgroeid was en koningin werd, na het vergiftigen van haar moeder. Het volk was uitgelaten en vierde 3 dagen en 3 nachten feest. Velen kwamen om door een alcoholvergiftiging. Maar dit kon de feeststemming niet drukken want de prinses had aangekondigd dat ze een man zou kiezen bij de eerstvolgende volle maan, en dat geïnteresseerden zich mochten komen aanbieden.

Een hele week passeerden vele jonge en oude mannen aan de troon. Velen onder hen waren reeds getrouwd en dit leidde tot een record aantal echtscheidingen en passionele moorden. Ieder van de aanbidders moest zich kort voorstellen en mocht een korte presence maken, waarin ze hun troeven zo breed mogelijk uitsmeerden. Velen deden een belachelijk dansje, of zongen klein klein kleutertje. Één aanbidder slaagde er zelfs in het alletwee tegelijk te doen, wat de koningin zo vreselijk vond dat ze hem onmiddellijk volpropte met 2 kogels uit haar 2-loop met afgezaagde loop, dat steevast naast haar troon geladen stond. Ze gaf opdracht om deze terug te laden en liet de volgende binnenkomen.

Ook waren er opvallend veel aanbidders die gewoon hun edele delen lieten zien, omdat ze dachten dat de koningin onder de indruk zou zijn. Ze was wel meer gewoon dan wat ze daar te zien kreeg, ze had immers ook internet, om nog maar te zwijgen van de boekjes die ze verstopt liggen had. En dus koos ze ook geen man die dacht dat hij groot geschapen was.

Nee, ze koos natuurlijk voor een grote blonde smidszoon, Adinos, met brede schouders en een strak kontje. Dat hij aan de fles zat en boren en scheten aan tafel liet, vond ze bij dit aanblik geen probleem. Ze was te zeer onder de indruk van het slagzwaard dat hij voor haar gemaakt had. Ze liet hem even aan de kant wachten, nam het zwaard dat licht in de hand lag, en riep de volgende binnen. Deze ging op zijn hoofd staan en begon achterstevoren “Eveything I do, I do it for you” te zingen. Ze vroeg deze man op verleidelijke wijze om bij haar te komen. De man, die al in opperste staat van opwinding verkeerde, treedde nader. Zijn ogen glinsterden nog en hij had nog steeds een brede grijns op zijn gezicht, op het moment het zwaard zijn hoofd in 2 kliefde als een rijpe meloen. Toen ging ze terug naar Adinos, die een beetje van zijn melk was, en zei dat hij haar man mocht worden. Even wou hij in paniek gillend wegrennen, wat hij beter ook gedaan had, maar de smachtende blik in haar ogen en haar uitgesneden decolté weerhielden hem hiervan.

Bij de bekendmaking van haar man onder de volle maan, was het volk samengestroomd op het binnenplein. Enkele tot wanhoop gedreven aanbidders pleegden ritueel zelfmoord op het binnenplein, wat meteen een startschot was voor wederom een bruisend feest.

Toen ze 5 dagen later haar man met 2 van haar dienstmeiden in bed vond, nam ze haar zwaard en sloeg zowel zijn edele delen als zijn 4 ledematen eraf. Hij werd leven in het muzeum gezet, waar hij dagelijks ten schade werd gemaakt door de bezoekers. Ze lepelden hem alle dagen leverpastij met witloof binnen, iets waar hij een hekel aan had.

Een jaar later toen de prinses aankondigde dat ze lesbisch was, en na de nodige rituele zelfmoorden, ging het leger in staking. Er was immers geen troonopvolger en dat zat er ook niet aan te komen. De prinses probeerde nog met de hofmaarschalk te bemiddelen, dat ze wel eens zou wisselen van spijs, maar deze man van eer, vond dit onaanvaardbaar. Hij wou later geen onderdaan worden van een bastaardzoon.

De orken van de naburige landen, grepen hun kans en vielen het koninkrijk binnen. Het koninklijk leger ging snel op de knieën, want ze wisten niet dat de orken ondertussen niet stil gezeten hadden. Vele dappere mannen kwamen om onder het geschut van de slagschepen en tanken van de orken. De koningin kon niet anders dan zich over te geven, en werd als beloning de eerste dame van de harem van de orkenkoning. Zo keerde de vrede terug in dit mooie koninkrijk, dat later 1 van de wervarendste landen van de wereld werd. En de vroegere koningin? Die leefde nog lang en gelukkig, ze was tenslotte de eerste dame van een harem vol mooie vrouwen.

                        — THE END —

Er was eens een lief klein konijntje, met een spierwitte pels. Het zat te knabbelen van het gras in zijn baasjes tuin. Het baasje was een jongetje van 11 jaar, met blond haar en blauwe ogen. En het konijntje had bijna alles wat het nodig had om gelukkig te zijn. Alleen … het gras was precies groener bij de buur. Mjam mjam dacht het dartelend konijntje, ik ga dat gras eten, en het groef een putje onder zijn hek en liep naar het malse groene gras bij de buur. Mjam mjam. Maar eigenlijk smaakte dat gras niet beter. Oei, de buurman !!

’s Avonds was het jongetje op zoek naar het witte konijntje, en hij zag de buurman, die wel heel goed gezind leek.
- “Buurman? Heb jij mijn konijntje niet gezien?”
- “Burps!”

Er waren eens drie biggetjes die op bezoek gingen bij hun vrienden, de 3 geitjes. Toen kwam de boze wolf en at hen alle 6 op. Toen kwam de jager, en ook hij werd opgegeten door de boze wolf. Toen stierf de boze wolf aan een indigestie.

Er waren eens drie biggetjes. Toen kwam de boer en slachtte ze af. De boerenfamilie had die avond een groot feest, een waar festijn. Iedereen was blij.